Vedalaşmanın hakikatini o güne kadar meğer hiç kavramamışım.Vedalaşmak...Tekrar ne zaman buluşacağımı bilmeden vedalaşmak...Ne dayanılmaz bir keder.Bir ömür, bir yıl, bir ay, bir gün, bir saat veya bir dakika sonra buluşacak olunsa bile bu kederin kalbi helak edeceğini düşünerek vedalaşmak...Sökün edip gelecek hayal kırıklıkları, tükenen umutlar, bedeni sarsacak kalp atışları, neşe ve sevincin acı ve eleme dönüşmesini kabullenerek vedalaşmak...
"Nice ülkeler ve diyarlar gezdim, ey ahali.Mutluluğu hep dışarılarda aradım.Ancak artık şunu biliyorum ki, mutluluk gezdiğim gördüğüm yerlerde değil.Dışarıda değil mutluluk.Belki kendi içimde bir yerde, belki hayata bakış açımda.Ya da gösterdiğim hoşgörüde.Belki de küçücük kalbimin içinde sakladığım sonsuz sevgide.Kısacası mutluluk içimde bir yerde..."