Kitab Ana ve Baba
@KitabAnaveBaba
Hafsa Vera (cennet kuşu)& Muhammed Bera ve Hafsa Liva'nin Annesi
Nikolay herkesin çalıp çırptığından emindi. Levazımcılarin cezalandırılması gerektiğini biliyordu ve hepsinin er olarak uzak askeri birliklere gönderilmelerine karar vermişti ama ceza vermenin bunların yerine gelecek olanların aynı şeyi yapmalarına engel olmayacağını da biliyordu. Memurlar çalacak, o da onları cezalandıracaktı; bıkıp usanmış olmasına karşın, görevini büyük bir bağlılıkla yerine getiriyordu. “Şu bizim Rusya'da galiba bir tek dürüst insan var.” dedi.
Çernışev, bu tek dürüst insanın Nikolay olduğunu hemen anladı ve onaylarca gülümsedi. “
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yazarın hissettiği o karamsar ve yalnizlik duygusunun okuyucuya aktarimi efsane.
Anlatilan, yazarin yaşamını yansıtması ve yazarin sonra da intihar etmesi açıkçası bana daha çok sefilce geliyor. Yoksa Karl Marx in dedigi gibi intihar insanin son sözü felan degil. Acizliginin, oblomovlugunun bir sonucu. Nice şeyleri ard arda yaşamış birini tanıyorum.
Mesela; babasi O annesinin karnindayken ölmüş
Annesi O 5 yaşındayken ölmüş, fakirligi dibine kadar yaşamış. Açlıktan karnına taş bağlamış. Kendi eliyle evlatlarinin hepsini gömmüş. Yaşadığı şehirden kovulmuş. Sığındığı yerden çocukların taşlarıyla yuhalanarak atılmış. Dunyada çok kiymet verdiği biricik eşinin vefatınin ardindan pek sevgili amcasının da vefatını yaşamış biri. Vallahi intihar haklı bir söz olsaydı. Işte bu hayati Yaşayan kişinin intihar etmesi gerekirdi.
O yüzden intihar eden yazarlarin hayatlarında eee ne yaşamış şimdi de bu intihar etmis diye ayrica gozlemliyorum. Hepsi umut etmemek için ugrastiklarindan, sanki asla umit etmemeliyim gibi kendilerini sartladiklarindan bu sonuca bile isteye gitmişler.
Tabi inceleme bana aitse benim kendi dusuncelerim olmalıydı. Katilan katılır. Katılmayan kendi okur kendi inceler. Teşekkürler.
Vatandaslik gorevlerinden bahsedip dursalar da, tüm çabaların konusu her durumda bireydir; bireyin ihtiyaçları tamamen karşılansa bile, birey yine çıkagelir. Toplumun anlaşılmazlığı bireyin anlaşılmazlığıdır. Toplum bir okyanus değildir; bireyler okyanustur. Dünya denen okyanus illüzyonuna karşı duyduğum dehşetten azıcık da olsa böyle kurtulmayı başarmıştım. Her konuda eskisi gibi sınırsız titizlik göstermeyi bir kenara birakarak söylemeliyim ki, duruma göre gereken ölçüde, bir nebze utanmazca davranmayı öğrenmiştim.
