Hakan cucunel
@Kitapgezginim
13 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
YILMAZ ÖZDİL - M.KEMAL
Okudum Bitti…
Çıktığı günden beri hakkında olumlu olumsuz pek çok değerlendirme yazısı okudum. Yazarı sevdiğim için hayal kırıklığım olacak diye okumayı erteledim. En son bu kaygıyla ZİYAN’ı okumayı ertelemiştim. Hakan Günday’ın bu romanını en sona bırakmıştım. Diğerleri özellikle PİÇ, bence çok güzeldi. ZİYAN bana hayal kırıklığı yaşatmadı. Sonunda öğrencim, kitabı yazarına imzalatıp hediye edince okuma işini daha fazla ertelemem olanaksız oldu.
Yaşantımın bir bölümünde BÜYÜK DEHA hakkında çok olumsuz düşüncelere sahiptim. Edindiğim olumsuz düşünceleri destekleyebilmek adına, O’nun hakkında yazılanları okumak zorunluluğu duydum. O’nun bir mit, bir abartı olduğunu daha kolay ve inandırıcı bir biçimde kanıtlamak istiyordum.
Lisede öğrenciyken bir etkinliğe Aziz Nesin gelmişti. Onu da çok sevdiğimden elimdeki iki kitabını ona imzalattım. Hayatımda yazarına imzalattığım ilk kitaplarım onlardı. Etkinlik bitti. Aziz Nesin’in gitme saati geldiğinde çevresindeki bazı insanlar son bir soru soralım yazara dediler. Konu Atatürk’e geldi. Aziz Nesin, “kitaplarımda geçer, ben onu okudukça gözümde büyüdü ve en sonunda dağ oldu. O’nu anlamak çok okumayı gerektirir. Kolayca düşmanı olabilirsiniz. Okumuyorsanız ezberler inanırsınız. Ama okuyorsanız eninde sonunda o büyük adamın bir hayranı olmanız kaçınılmazdır” anlamında kısa bir konuşma yaptı.
Bu belirlemenin doğru olduğunu yaşayarak öğrendim.
Atatürk hakkında yazılmış ve onu kötülemeyi amaçlamış neredeyse bütün kitapları okudum. BOZKURT u okurken Armstrong adındaki adamın Atatürk’e karşı nasıl duygular içinde olduğunu anlayamadım. Önce yerin dibine batırıyor ondan sonra gizleyemediği hayranlığını açık etmekten çekinmiyordu. Ardından RIZA NUR’un “hatırat”ını okudum. Deli saçması bile değildi. Yazar
Reklam
BİR DARBENİN ANATOMİSİ – YILMAZ ÖZTUNA
Arkadaşımız Kadir Şarkı’nın önerisi ile aldığım kitabı okudum. Nacizane bir tarih meraklısıyım. Elimde dikkate değer oranda kaynak var. Şunu iyi biliyorum ki bugün tarihle ilgili araştırma veya değerlendirme yapan insanlar için birinci dereceden önemli kaynaklar İSMAİL HAKKI UZUN ÇARŞILI ve ENVER ZİYA KARAL’dır. Elbette İlber Ortaylı ve HALİL İNALCIK da bu kaynakların arasındadır.
Konu tarih olduğunda, eserin sahibinin KABUL NOKTASI çok hayati bir önem içeriyor. Aynı kaynaklara bakarak bir araştırmacı Abdülaziz’in İNTİHAR ettiğine bir diğeri ise KATLEDİLDİĞİNE karar verebiliyor.
Üniversitede bir hocamın söyledikleri bu konuda çok yol göstericidir. İNTİBA OLUŞTURMAK diyordu o. Aynı konuda farklı düşünceleri olan birden fazla eser incelendiğinde; bu yazarlar, okurun düşüncesini ne kadar yönlendirmek isterse istesin, OKUR, intiba sahibi oluyor ve kendi kararını veriyor.
Öztuna, TABU ŞAHSİYET diye bir belirleme yapmış kitabın başında ki ben bu tanımlamayı çok değerli buldum. Hamit, sıradışı ve talihsiz bir padişahtır bence. Her şeyin çözülmekte olduğu bir çözülme sürecinde tahta geçmiş.
Şahsen ben bir insana, kim olursa olsun, tamamen İYİ veya tamamen KÖTÜ denmesini bilimsel bulmuyorum. İyi de kötü de değişkendir. Bir yere kadar iyi kalınabilir sonrasında şartlar el vermeyebilir. Kendi adıma bir TABU ŞAHSİYET im yok. Her insanın eleştirilmesi gerekliliğine inanıyorum.
İlk olarak Hıfzı Topuz’un Aziz meselesine İntihar’dır deyip geçmesine şaşırdım. Bu hükme pek çok farklı yazarda da şaşırırdım. Aziz zaten sıradışı bir adamdır. Ancak sonuçta bir HAKAN/SULTAN dır. Bunun koşullarını iyi bilmel gerekir. Aziz’in dünyanın en büyük donanmasını yapması, tahttan indirilmesi ve ÖLDÜRÜLMESİ için zaten yeterlidir. Çünkü karşısına aldığı güç
OSMAN KARATAY-TÜRKLERİN KÖKENİ
TÜRK ve TÜRKÇE konusunda belgelere dayanan, bilimsel bir kitap okumak isteyenlere önerilebilecek eşsiz bir kitaptır. Ben yazarı, bir arkadaşımda rastlantı sonucu görerek tanıdım. Tanıtmaya çalıştığım kitabı okurken yazarın incelediği konuları ne kadar tarafsız ele aldığını fark ettikçe kitabı daha çok sevdim.
Konu Türk ve Türkçe olunca ülkemizdeki küreselcilik aşığı yarı aydın yarı solcular tam bir inkâr ve ters çevirme çabası içinde oluyorlar. Konuyla ilgili okuma yapanların bildiği bir durumdur bu.
Bir de bunun tam tersi davranarak gülünç olanlar var. Onlar da ellerinde bilgi, belge olmadan her veriyi kendi düşünceleri yönünde yorumlamaya bakarlar.
Osman KARATAY, her iki cenahtan da uzak durmaya çalışarak fakat bunlardan biri gibi görünmekten sakınmadan belli konularda tespitler yapıyor. Akademik bir metin olmasına karşın, bu metinlerde sıkıcı bir dili yok. Yazar sıkça ince göndermeler yapıyor. Kimi zaman söylemleri ustaca mizahi oluyor.
Hiç bilmediğimiz birçok bilgi ve değerlendirme buluyoruz kitapta. Ama bu bilgilerin bir kaynağının olduğu güveniyle okuyoruz. Nüfus değişkeninin ne kadar belirleyici ve hayati olduğunu ilk sayfalarda anlıyoruz. Gittikleri yerlerde nüfusça azaldıktan sonra kalabalığın içinde eriyip yok olan halklardan geriye bazı sözcüklerin kaldığını okuyoruz.
Sayfa 40’ta “Milliyet bir gönül işidir. Kader birliği oluşturur” diyerek aslında etnik bir TÜRKÇÜLÜĞÜN anlamsız olduğunu belirtiyor. Bence bu çok önemli bir ifade ve son derece bilimsel bir yaklaşım.
MÖ. 700’lü yıllarda Hakkari’de Sakalar kalmıştır. Bugünkü Hakkârililerin çoğu onların torunudur.
“GELEMEYECEKMİŞ” sözcüğünün İngilizcedeki tam karşılığı
IT HAS BEEN LEARNED THAT HE WİLL NOT BE ABLE TO COME, BİÇİMİNDEDİR. Türkçenin anlatım kolaylığına bakar
