Gülseren
@Kitapkurdueser
️Books are the lights that guide civilization.️
16 okur puanı
Şubat 2025 tarihinde katıldı
Ya şimdi ya hiçbir zaman!
Dikkat Spoiler İçerir
Belki de bu eserin bana öğrettiği en çarpıcı cümleydi bu: "Ya şimdi ya hiçbir zaman!" Okurken beni zorlayan ama en çok da bitirmesi çok güç olan bir eserdi benim için. Aslında herkesin içinde nispeten bulunan bir Oblomovluktan bahsediyordu; hepimizin içindeki Oblomov'du bu. Fakat eserdeki, nispeten değil mütemadiyen bir Oblomov'du.
Oblomov başlarda gülünç bir uyuşukluk ve tembellik halindeyken, daha sonra Alman bir yakın arkadaşı sayesinde bir kızla tanışır, ona aşık olur ve hareketlenmeye başlar. Daha sonra bu hareketlilik de ona ağır gelir ve yine eski Oblomov'a döner. Tolstoy'un da dediği gibi, Oblomov'un dehşet verici tembelliği esere hakimdir.
Dedim ya, hepimizin içindeki Oblomov... Hepimiz bazen hayattaki küçük şeyleri erteleriz ve zamanla o küçük şeyler büyür. Kimi zaman bir sınava çalışmayı, kimi zaman bir kitap okumayı erteleriz ki bunlar en basitleridir. Ama hayatta ertelediğimiz her şey, hayatımızı bir adım daha geç yaşamamıza sebep olur. Ömrümüz kısıtlıdır ve erteledikçe ömrümüzün verimi azalır. Zaten inancımız gereği de iki günümüzü aynı geçirmemeliyiz.
Ben, "Bir insan nasıl hayal kurarak ömrünü harcar?" durumuna inanmazken bu eser beni buna inandırdı. Sadece hayal kurmanın yetmediğini, harekete geçmek gerektiğinin önemini anladım. Oblomov'un da hayatı kısaydı ve hayatını tembellikle geçirdi. En önemlisi de bir insanın tembelliğinin sadece kendisine değil, çevresine de bağlı olduğu gerçeğiydi. Oblomov da çocukluğundan itibaren tembelliğe alıştırılmıştı; daha sonra bu hastalıktan kurtulamamıştı ya da kurtulmaya çalışmamıştı. Zaman içerisinde de bu hastalık uşağına bulaşmış ve sonunda kendisini yok etmişti. Yani Oblomov, tembellikten öldü.
Sonuç olarak okurken bunalıma düşsem de, belki de bitirmekte en çok zorlandığım eserlerden
Reklam
Müslüman oldum!Edebiyat
DİKKAT SPOİLER İÇERİR
“Yoksulluk nedir?” Ülkedeki insanların gelir düzeyi anlamında eksik şekilde yaşamalarına sebep olan durumdur. TDK’deki tanımı budur fakat eksik bir tanım. “Niçin ömrünü sadece mal biriktirmekle geçirme desin?” Bir insan hayatı boyunca mal biriktirir, biriktirir, biriktirir; sonra o mal, onun adını hiçbir zaman anmayacak nesli tarafından harcanır ve o mal kişiye hiçbir fayda sağlamaz. Ama gönül zenginliği öyle mi? Hem bu dünyada inananlar için kalıcı, ebedi hayatımızda da bizi mutlu edecektir.
“Hayya ale’l-Felah (Haydi kurtuluşa)” bu çağrıyı belki günde beş defa duyuyoruz fakat işitmiyoruz. Ben, ilk defa anlamını derin bir şekilde düşündüğümü hatırlıyorum. Biz gerçekten bu dünyaya gönderiliş amacımızı unutuyoruz; geçici hazlar ve geçici hevesler için… Sizce değer mi? Bir tarafta ebedi bir mutluluk, ebedi bir zenginlik; diğer tarafta ise geçici, sahte bir zenginlik: mal zenginliği.
Cahiliye döneminde değiliz fakat ondan daha beter bir dönemdeyiz. Neden mi diyeceksiniz ki; o dönemde insanlar putunu kendisi yapardı. Sizce bizim bulunduğumuz dönem bu dönemden farklı mı? "İnsanlar putunu kendi yapar" ; bu bazen mal, bazen bir insan, bazen ise aşk sanılan fakat gerçek aşk olmayan geçici bir hevestir.
Ne güzel de ifade etmiş Eşrefoğlu Rumi:
“Vücudunu fani etmektir adı aşk.”
Kişi ancak Allah aşkına eriştiği zaman, yani Müslüman olduğu zaman bütün hakikat önüne serilir; yani hakikate erişir. Süheyla da “Müslüman oldum.” demişti. Halbuki çevresi Müslüman olduğunu söylediği halde Süheyla gönül zenginliğine ulaşmıştı. Çünkü bir insan ne kadar mala, mülke ve dış zenginliğe sahip olsa da içi yoksul ise hep yoksuldur.
Yani sözün esrarı: “Yoksulluk içimizde.”
BENLİĞİ YIKMAKDuygu ve Düşünce
DİKKAT SPOİLER İÇERİR
Ne zaman bir kitabı yadırgasam, kitabı bitirince o kitaba karşı muhakkak büyük bir hayranlık duygusu içinde doğar. Ne demişler: “En büyük aşklar nefretle başlar.” İşte o eserlerden, o kitaplardan biriydi Matmazel Noraliya'nın Koltuğu.
Değer verdiğim bir hocam, bu eserin Suç ve Ceza romanından daha iyi olduğunu söylemişti ve ben de asla inanmamıştım. Hatta içten içe gülmüştüm. Fakat şimdi hakikat gözümün önüne serildi. Matmazel Noraliya'nın Koltuğu eserini bitirdiğimde yazarın kalitesini, kelimelere dokunuşlarını çok yakından hissettim.
Peyami Safa'nın seslere, kelimelere dokunuşu; çağrışımları, seslerin manaya katacağı farklılıkları eserde en çok ilgimi cezbeden kısımlar oldu. “Ferit, Ferid, it, id, t, d–t, değil d...” Burada bile seslerin manaya dokunuşu var.
Gelelim eserin içeriğine… Eser, başlarda Ferit’in psikolojik bunalımlarıyla beni çok sıktı; güzeldi ama eserin ikinci bölümü mana ve biçim bakımından muazzamdı.
“Ben kimim?”
Hayata bu soruyla başlarız değil mi? Kişinin kendini bilmesi gerekiyordu; benliğini unutması ve kendini bilmesi… Bu eser bana bunu bir kere daha hatırlattı:
“Kendini bilen haddini bilir. Haddini bilen Rabbini bilir.”
Kişinin haddini bilmesi; sınırlarını keşfetmesi ve keşfedilmemiş uçsuz bucaksız kıtaları keşfe çıkması demektir. Kişinin sınırlı olduğunu idrak etmesi, sonsuzluk fikrine ulaşmasının anahtarıdır.
Peyami Safa, felsefeye eserinde oldukça yer vermiş. Eserin nispeten daha derin kısımlarından biriydi ve bu da çok hoşuma gitti. Eserde benliğini yıkmaktan bahsediyordu. Nedir benliğini yıkmak? Bu soruya eserde cevap bulabilirsiniz:
“Ben’in Allah’ta yok olmaya koşması azizleri, insanlıkta yok olmaya koşması dahileri, millette yok olmaya koşması kahramanları yaratmıştır. Bütün bu ideallerde müşterek olan şey
Kürk Mantolu Madonna1000Kitap
DİKKAT SPOİLER İÇERİR
Belki bir ezikliğini öyküsüydü. Çekingenliğin ve korkunun.
Her kitap gibi bu kitabında çok sorguladım ama son zamanlarda okuduğum en iyi kitaplardandı. Çünkü sadece aşkı değil ezikliği, yoksulluğu ve kaderi anlatıyor. Bir adamın çaresizliği, sevdiğine kavuşamaması, akrabanın kötülüklerinden bahseder. Ben bazı kitaplarda sonra ne olacak diye o kadar merak ederim ki. Bu kitapta öyle olan sayılı kitaplardan. Kürk Mantolu Madonna çok akıcı ve muazzam betimlemeleriyle okuru aydınlatır. Kitaba birden fazla yönden bakanlar için çok anlamlıdır. Kitap aslında iki bölümden oluşur. Kitabın içinde kitap varmış gibidir. Sabahattin Ali'nin bence en muazzam kitabıdır. Kitabı tavsiye üzerine okudum ve Tavsiyede ederim. İYİ OKUMALAR dilerim
Uzun Hikaye ...1000Kitap
DİKKAT SPOİLER İÇERİR
Uzun hikaye Mustafa kutlunun kaleme almış olduğu bir eserdir. Kitap isminde anlaşılacağı üzere bir Anadolu hikayesidir.Benim kanımca Kitap bir arkadaşın kişiye hayat ını soruyormuş ve sonra o kişide Uzun hikaye...demesi gibidir.Kitap akıcı ve sade bir dille yazılmış olup ,bir oturuşta bitirilebilir.
Mustafa Kutlu bu eserinde bir çocuğun diliyle eseri anlatmaktadır.Kitap çocuğun Annesi ve babası olan Münire ve Ali (lakabı diğer sosyalist Ali)'nin hikayesi ile başlar.
Ali ve Münire istanbulda bir mahalleden tanışmaktadır.Münirenin abileri Ali ye münireyi vermeye yanaşmayınca Münire ve Ali kaçmak zorunda kalır.Daha sonra bir süre Münire ,Ali ve çocuk "Vagondan evde" yaşamaya başlar.Bir süre sonra Münire doğumda ölür
Ve vagondan evden giderler.
Başka bir kasabaya ordan Başka bir kasabaya ...Ve bu süre içerisinde bizim çocuk büyür,genç bir aşık olur bu sırada bizim sosyalist Alide propaganda suçundan hapse atılmış ve yakında hapisten çıkmaya umutludur.Genç ile hancızadelerin kızı feride kitapçıda tanışır ve kısa zaman içinde kasabaya dedikodular yayılmaya başlar.Feride ve bizim oğlan görüşemediği için Ferideyi kaçırmak zorunda kalır durumu babasına açar ve babası ne yapması gerektiğini anlatır.
Bu kitap ne olursa olsun umut ile yaşamayı , mutlu olmayı bana öğretti. Sözümü kitaptan şu sözlerle noktalamak istiyorum : "Can sıkıntısı bilmeyen bir insana ne mutlu!" Diğer bir tanesi ise "Ancak hayat dediğin nedir ki? Anlaşılmaz bir sır..."
Reklam