Kitabı 'Beni ödülle cezalandırma' dan sonra okumuş olmam, çok güzel bir tevafuk oldu.
Psikolojide her kafadan ayrı bir ses çıktığını, kitaplara göre çocuk yetiştirilmeyeceğini, en sonunda kalbinin sesini dinlemen gerektiğini tekrar gördüm :))
Velhasıl kitap
144 sayfalık içi dopdolu bir kitapçık.
BİRKAÇ SATIR;
- çocuğu olmayan ailelere evlat edinmek için çok düşünmeli.
Çocuk evliliğin olmazsa olmazı mı?
Ortak kararla bu ağır sorumluluk alınmalı.
-çocuk sahibi aileler,çocuklarını :
0-6 yaşta oyun,
7-15 yaşta arkadaş, 15 üstünde ise birey olarak kabul etmeli.
-Evladımızı tehlikelerden korumak için 'dur, düşün, yap' formülünü öğretilmeli.
Mesela çocuk ihtiyacı olmayan bir şeyi almak istediğinde "ihtiyaçlarını gidermeyi biz de çok isteriz, senin mutluluğun bizim mutluluğumuzdur ama insanın hayatta tüm arzularının karşılanması mümkün değil.
Sadece senin ihtiyaçların yok, kardeşinim de, evin de ihtiyaçları var" şeklinde bir açıklama ile çocuğun arzularını kontrol etmeyi öğrenmesi sağlanmalıdır.
-Disiplin sağlarken kararlı ve tutarlı olunmalıdır.
Ayrıca unutulmamalı ki aile güçlerin savaştığı yer değil yardımlaşmayı esas alan yerdir.
-Özgüven vereceğim derken şımarık, kendini beğenmiş, kibirli çocuklar ortaya çıkarılmamalıdır.
Özgüven sahibi bir çocuk yetiştirmenin en önemli kriterlerinden bir tanesi çocuğun kişiliğini övmemek ise diğer biri de çocuğun kişiliğini eleştirmemektir.
Mesela odasını toplamayan çocuğa "Sen iyi bir çocuksun, çalışkansın, uslusun ama odanı toplamamanı doğru bulmuyorum" yönünde bir açıklama yapılmalıdır.
-Çocuk yalan söylüyorsa yalan asla görmezden gelinmemelidir.
-Anne çocuk ilgisinde 2 tür ilgi vardır.
1.pozitif ilgi:her iki tarafta birbirini mutlu eder.
2.negatif ilgi :annesi ile sağlıklı iletişim kuramayan çocuk zıtlaşarak annesinin ilgisini