Bilge S.
@Kitapseverlerle
Cümlelere saklanan duyguları arayan bir okuyucu…
Şu anda okuduğu kitap
Bir ruhun varlığını fark etmek…1000Kitap
Kürk Mantolu Madonna, bir aşk romanından çok, insanın geç fark ettiği ruhunun hikâyesi. Raif Efendi, hayatın tek bir biçimi olduğuna inanarak yaşarken, bir tesadüf ona başka türlü bir hayatın da mümkün olduğunu gösterir. Maria Puder, onun hayatını değiştirmez; ona bir ruhu olduğunu öğretir.
Romanın asıl acısı kayıptan değil, kaçırılmış ihtimallerden doğar. Zaman her şeyi unutturabilir; fakat “öyle olmayabilirdi” düşüncesi insanın içinde hep taze kalır. Bir insana duyulan mutlak güven kırıldığında, sadece bir ilişki değil, inanma kudreti de parçalanır ve bu kırgınlık bütün insanlara yayılır.
Kürk Mantolu Madonna, büyük mutlulukları değil; susarak yaşanan bir ömrü, söylenememiş cümleleri ve geç kalmış duyguları anlatır. Bitirdiğimde şunu hissettim: Bazı kitaplar insanı mutlu etmez; ama artık eskisi gibi yaşayamayacağını öğretir.
Reklam
Hayatın tek gerçek yanı kurgudur.1000Kitap
Kardeşimin Hikâyesi, bir cinayet romanı gibi başlıyor ama aslında insanın kendi karanlığını anlatıyor. Kısa, akıcı, vurucu ve beklenmedik biçimde felsefi bir metin.
“Hayatın tek gerçek yanı kurgudur.”
Livaneli bu romanda tam olarak bunu anlatıyor: İnsan yaşadığını sanır ama aslında kendine sürekli hikâyeler uydurur. Ne kadarının gerçek, ne kadarının kaçış olduğunu kimse bilmez. Kitap, insanın kendini ve başkasını tanıyamayışını çok sade ama acı bir dille gösteriyor. En yakınlarımız bile bize tam gerçeği anlatmaz; herkes kendi yarasını gizleyerek konuşur. Belki de kitapta bu yüzden hayatı anlamanın tek yolu edebiyattır, diyor.
Roman boyunca en çok şunu düşündüm:
İnsan bedensel çürümeden korkar ama ruhunun çok daha önce çürüdüğünü görmez. Mutluluğun unutmakla mümkün olduğunu, bilginin ise bazen ağır bir yük olduğunu anımsatıyor Livaneli.
Gerçekle kurgu arasındaki çizgiyi merak eden herkese öneririm.
Hepimiz elbette hayatımızın bir döneminde Drogo olmuşuzdur1000Kitap
Hepimiz elbette hayatımızın bir döneminde Drogo olmuşuzdur…
Tatar Çölü, bana göre bir kaleden çok insanın kendi hayatına doğru yaptığı uzun ve ağır bir yolculuk. Drogo’nun bekleyişi, sadece düşmanı beklemek değil; insanın kendi kaderini beklemesi gibi bir şeydi. “Az kaldı” denilen yol hiç bitmiyor; günler kısalıyor, umutlar ise hep biraz ilerde kalıyordu.
Kitap boyunca en çok hissettiğim şey yalnızlık oldu. Bunun en iyi örneği şarkı söyleyen askerin aslında bir dağ yankısı olması gibi… Bazen yakın sandığımız insanlar da aslında uzakta, kendi dillerinde yaşıyorlar.
Buzzati zamanın sessiz gücünü çok iyi göstermiş. “22 ay”ın bile bir insanın hayatını doğurup öldürebilecek kadar uzun olduğunu okuyunca, Drogo’nun neden yavaş yavaş çürüdüğünü anlıyorsun. Beklemek, çoğu zaman yaşamaktan daha çok tüketiyor insanı.
Drogo’nun arkadaşlarını kendinden daha “değerli” görmesi, romanın en acı yüzleşmesiydi benim için.
Ve ne acı ki kitap bana şunu düşündürdü: Acı daima kişiseldir. Ne kadar sevsen de kimse kimsenin acısını taşıyamıyor. İnsan yalnızlığını en çok burada hissediyor.
Sonuç olarak Tatar Çölü, bana “hayatın kendini bekleyerek tüketme hâlini” hatırlattı. Drogo’nun trajedisi düşmanın gelmemesi değil, beklerken kendi ömrünü kaçırması oldu.
Anlasilmayacaksin ey kanatsizlik sözüyle başliyor kitap... Sonrasinda bir çok ünlü yazarin şairin hayatini asklarini anlatmakla devam ediyor okudukça merak ediyorsun merak ettikçe okuyosun öylesine güzel aşklar varki yarim kalmis birçoğu ama hepsi gerçek..beni en çok etkileyen Yahya Kemal sözüyle bitiriyorum incelememi "aldanmak : o biraz ten biraz sactir. "
783.jpg){kind=small}
Hepimiz birer küçük prensiz aslında merağımızla,doğrularımızla vs. Kitabı okurken kendime sorduğum soru asıl gerceklik ne, nerede? Beni korkutan şey büyüdükçe hayallerimizin küçülüyor olmasi o zaman hep birlikte "büyükler gerçekten çok tuhaf oluyor. "
Reklam