Kubowski
@Kubowski
183 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitabı alıntılarını incelediğimde okumak için heyecanlanmıştım. Fakat okurken yordu beni epeyce. İçindeki karamsarlık, ana karakterlerin kendilerini yeryüzünün tek acı çekeni olarak göstermesi, daha
Reklam
“Bu ülkede eksikliğini duyduğum ‘insanın kendiyle hesaplaşma meselesi’ni bizzat kendime uygulayarak bu meselenin ilk kurbanlarından oldum. Aslında, meselenin ciddiyetine dayanamadığım için, oyunlarla durumu örtbas etmek istedim.” diyor kitabın 332.sayfasında. Bu kitabı en iyi özetleyecek cümleler bunlar olabilir.
Kitap tam bir sayıklama hali. Üzerine yapılan yorumları okuduğumda zor anlaşıldığı not düşülmüş. Sebebi muhtemelen “ne diyo bu adam, kimle konuşuyor bu Hikmet, hiçbir söylediği söz bir diğeriyle uyumlu değil” diye düşünenler. “Herkes demek ki bu sayıklama anlarını birebir yaşamıyor” diye bi neticeye varıyor insan, bu yorumları okuyunca. Yaşayanlar için ise, duruma direkt adapte olmak işten bile değil. Kitabın kalbinde buluyor kendini insan ve her sayıklamada gözlerin fal taşı gibi açılıyor. “İşte bu!” diyorsun. “Bu kadar güzel anlatılabilirdi.”
Çünkü bizler de zaman zaman bu sayıklamalara kapılsak da, onları kelimelere dökememiş kesim olarak, içimizde gizli yaşadığımız durumu bir başkasından okuyunca “anlayan, yaşayan başkaları da varmış meğer” diye düşünüyoruz. Çünkü her ne kadar yalnız insanlar olsak da, anlaşılma arzumuzu görmezden gelemiyoruz.
Tehlikeli oyunlarımızı oynarken başka oyunbazların da var olduğunu bize gösteren Oğuz Atay, iyi ki var olmuşsun!
Burada kendisini incelememizi bile tiksinç bulacağını söyleyerek incelememi bitirmek isterdim ama ufacık tefecik iki kelam etme niyetindeyim.
Bu durumu Bukowski’nin şu satırlarıyla da tanımlayabiliriz sanıyorum. Şöyle der okuruna “sen yalnızsın, ben de yalnızım ve iyi ki bir araya gelip acınası kederlerimizi kıyaslamıyoruz.”
İyi ki!
Sartre’ın, bizim bu kitabı okuyup, onun siyahi kadını hayal ettiği gibi, bizim de kendisini masalsılaştırmamız hoşuna gidecek. Ve bu roman geride kaldığında, onun aydınlığının azıcığının, geçmişinin üzerine düşeceğini öngörüyor Sartre. İşte o zaman, kendisinin olmasa da eserinin, siyahi kadının o şarkısı gibi, varoluşmayan, varoluşun üstünde bulunan, OLAN bir şey olduğunu ona ispatlayabileceğiz.
Şu an bunları yazarken fonda çalan şarkı ise tahmin edileceği üzere; Some of These Days - Ethel Waters :)
Her sayfasını alıntılama isteği var içimde.
İnsanı her fikre ikna edebilecek kabiliyette Dostoyevski. Bir katilin sırtını sıvazlatacak hisleri aşılıyor sana ve mantık çerçevesine oturtarak yapıyor bunu. Raskolnikov... Kendini düşünsel alemine öylesine kaptırmış ki, fikirler üzerine yaşamını öyle uzunca sürdürmüş ki sonunda bunu fiiliyata döküp, teorisini ispatlamak adına deneme yapma konusunda kendini hak sahibi görüyor.
Kitaptaki en saf karakteri ise bir fahişeye yüklemesi ayrıca güzel bir detay Dostoyevski'nin.
Ölmeden okunması gerekenler diye bir derleme vardırya, bence bu kitap başlarda gelmeli.
"Olayların kaynağını binlerce fersah ötede aramak ve caddenizi yıkayan suyun Nil'den geldiğini varsaymak ilginç bir saplantı! Ne yazık ki bu ne bir İngiliz'in, ne bir Amerikalının, ne de bir Çinlinin kitabıdır." der önsözde yazar.
İnsanlık dışı idam cezalarını, empati kurduran bi açıyla sunuyor bize.
Öncelikle kitabın ne niyetle yazıldığını anlatan bir bölüm, sonra ilk bölümde de sözünü ettiği, toplumun aydın geçinen kesimlerinin dahi bu cezayı hoş görüp aksi düşüncedekileri de suçlu atfetmesi ve devamında bir idam mahkumunun son günü.
Okurunu bir idam mahkumu gibi hissettirecek bir şaheser.
Reklam