Aslında biz bu yaşamın güzel olduğunu düşünmüyorduk bile artık;o kadar alışmıştık ki,yaşayıp gidiyorduk işte. İnsan hergün gördüğü denizin,evinin önündeki kayanın üstüne konan martının güzel olduğunu düşünmez.
Çocukluğumdan beri belki ilk defa olarak,hayatımın sebepsizliğini ve boşluğunu düşünerek içim ezilmeden,''Bugün de geçti işte.. Ve bütün günlerim hep böyle geçecek ,sonra ne olacak sanki.'' demeden uykuya daldım.
Her erkekte olduğu gibi onda da iki duygu çarpışıyordu: Biri tüm insanların mutluluğuna yönelen,bu arada kendisi için de mutluluk arayan temiz bir duygu;öbürü ise,sadece kendi mutluluğunu,tatminini arayan,bunun için dünyanın geri kalanını feda etmeye hazır hayvanca duygu.