Lale
@LLGG
Elen sila lumenn omentielvo.
boxd.it/eH6Ef
open.spotify.com/playlist/3Ve3rf...
Şu anda okuduğu kitap
Bunu söylemek istediğim bir kaç abla var ;)Alıntı
Ne şekilde mutlu oluyorsa öyle yaşasın. Kimsenin kimseye karışması gerekli değil.
Reklam
Eski aşklara dönemezsin, ama eski kitaplara dönebilirsin.
(Kitapların ölmezliği burdan mı gelir?) Bu nedenle de, yıllar
var ki, gene eski aşklarımı okuyorum
Gargamel, Tom ve diğerleri ile pembe masada bir çay !Duygu ve Düşünce
Geçen gün pazar sabahları erkenden uyanıp televizyon karşısına geçtiğimiz o günleri düşünüyordum. Önümüze ne koysalar sorgulamadan tüketiyorduk. İyi her zaman iyiydi, kötü her zaman kötü. Ama büyümenin o gri gerçekliği zihnimize yerleşince, insan ister istemez "Bir dakika ya, burada ciddi bir tuhaflık var" demeye başlıyor. Çocukken bizi uyutmak için anlatılan o masallar ve çizgi filmler, meğer insan doğasının en çiğ, en absürt taraflarını barındıryormuş. Gelin, o renkli ekranların arkasını biraz deşelim, hatta o meşhur "kötüleri" toplayıp birlikte bir çay içelim.
Şirinler: Bir Kere de Çaya Çağırdınız mı Gargamel'i?
Açılışı o meşhur mavi köyün tam ortasından yapalım. Herkesin tek bir sıfatla etiketlendiği (Sakar, Somurtkan, Süslü), bireyselliğin tamamen yok edildiği, Şirin Baba'nın mutlak otoritesi altında işleyen o kusursuz ütopya. Çocukken ekran başına geçer, onların o tekdüze, birbirinin aynı, kolektif mutluluğunu izlerdik.Ama insan sormadan edemiyor: Yahu o kadar ekmek fırınlıyorsunuz, partiler veriyorsunuz; bir kere de çaya çağırdınız mı Gargamel’i? Adamcağızı dağ başında bir kulübede tek başına delirttiniz, belki sizin de bir yemek yeseydi sizi yemeyi düşünmeyecekti ya da size altına çevirmek istemeyecekti .Herkes bu hikayeyi o mavi kalabalığın zaferini görmek için izlediğini sanır. Oysa hayatın ve hikayenin asıl tadını bilen, o tek tipleşmiş şirinliğin arkasındaki büyük resmi okuyan çok az kişi vardır. Gerçek seyirciler, herkes o mavi illüzyona alkış tutarken, sistemin dışına itilmiş, o kendi halindeki Gargamel’in yalnızlığında ya da Azman’ın o sadık, patavatsız gerçekçiliğinde kendini bulur. Çünkü sürüye ait olmak, o mavi kalabalığın içinde kaybolmak kolaydır; asıl asalet, everyone’ın Şirinleri alkışladığı bir dünyada, kendi doğasının peşinden giden o
Victor HugoAlıntı
Bir gudubet katedral!
Mamur, varıyla yoğuyla hakka ve ahde aleyh! Eğik zeminli kutsal oda, Zaten kaygan, bir bakmışsın mezbaha.
Bir yanda mumlar bir yanda kandiller.
İki ucunda bu mabedin İki kapı durur yan yana, Biri aydınlık biri karanlık.
Aydınlık sahte, karanlıksa gerçek.
Düşmüş Paris'in üstüne Roma'nın gölgesi. Bir kartal, kanatlarının ucunda, Yarasa kancaları taşır gibi.
Zihin kaos ve adaletsizlikle temas edince uyanır: "ait olduğu yerde " olan ne varsa, normal olan her ne varsa zihni meraksız kılar, uyuşturur. Hüsran ve mülksüzleşme ise zihni geliştirir, canlandırır. Elinden kaçan her şey, elinden alınan her şey bir düşünürü zenginleştirir.