İki ezeli rakip : Öz ve Öteki...Psikoloji
Yaşam boyu, insanın vereceği en çetin şavaş, kendi kendisi ile olan savaşıdır.. Bir insanın kendi kendine yapabileceği kötülük kadar başka kimse yapamaz demişler, öyle güzel özetlenmiş ki bu söz kitabımızda, şaşırıp kalacaksınız.. Bu kadar da olmaz diyeceksiniz.. Bir insanın kendi ile savaşı bu raddeye gelebilir mi diyeceksiniz.. Aslında kendimizi hiç bilmediğimizi bile farkedeceğiz..
İçimizde iki insan var, bir tanesi evet gerçek benliğimiz, değerlerimizin, yargılarımızın en has haliyle barındığı ruhumuz, öz benliğimiz.. İkincisi ise yaşamdan ve toplumdan olumsuz etkilenen, evet bende öyle olabilirim diyen ruhumuz, öteki benliğimiz..(Nefs/Nefis) Çünkü, maalesef ki bunu söylemek istemezdim, yaşam adaletsizdir, herkes bir yolunu bulup, kılıfına uydurup bir yol tutturmuş ve gitmektedir.. Bakıyorsunuz, ya hu, bu insanlar bunları vicdanları rahat şekilde nasıl yapıyor ve başarıyor, bende bir denesem ve yapsam ne kaybederim, kaybetmek şöyle dursun, baksanıza herkes kazanıyor.. Bende kazanayım!... Bir adım atar ve işte savaşınız o anda başlar.. O iki ruh şahlanmıştır artık, uyuyan, bugüne kadar varlığını hissetmediğimiz, rahatını hiç bozmadığımız asıl benliğimiz kılıçlarını kuşanır ve kendini savunmaya alır.. Çünkü benliğin, ruhun leke alsın istemez.. Sen iyi bir insansın der ve mücadelesini, ömür boyunca sürdürmeye devam eder.. Ama tabi diğer o nifak tohumu yenilgiyi hemen kabul edecek mi? Asla..! Yine o da ömür boyu bizi yemeye, inceden inceye işlemeye devam edecektir.. Çünkü bir kere karıştı bu işe, kök saldı.. Diğer asıl temiz ruhumuzun bizde hep varoluşu bir alışkanlık hali olmuş ve etkisini yüzeysel olarak fazla hissetmesekte, gücü çok büyüktür..
Örneğin;
Eşinize ya da sevgilinize akşam mesaiye kalacağınızı söyleyip, aslında öyle olmadığı ve öğrenmesini istemediğiniz
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Acı ile Gülümsemek..Edebiyat
"Bakıp görmek" ile "Bakıp geçmek" arasındaki ayrımı ben bir kere daha Nikolay Vasilyeviç Gogol sayesinde içselleştirme şansı buldum..
Ölü Canlar, baş kahramanımız Pavel İvanoviç Çiçikov üzerinden işlenmektedir. Kahramanımız, bir takım emellerini gerçekleştirebilmek için çıkmış olduğu yolculukta hepimizin ilgisini çekebilecek, türlü türlü huy ve davranışları olan toprak sahipleriyle alışveriş yapmaktadır. Daha doğrusu yapmaya çalışmaktadır. Konusu ilk etapta beni de tıpkı toprak sahipleri gibi şaşkınlığa uğratmıştı. Hiç alışılagelmiş bir alışveriş değildi çünkü...
Kahramanımız Çiçikov, bu yolculuğa çıkmadan evvel devlet bünyesinde çalışmış bir memurdur. İşlerin yürüyüş biçimini pek âlâ bildiği için, önüne çıkan pürüzleri püskürtmede ustalığını kullanarak hepsinin üstesinden gelebilmiştir. Biraz hileci, içten pazarlıklı olan Çiçikov gönlümüzü fethetmeden de geri kalmıyor. Etrafındaki insanlarla olan konuşma şeklinin yanı sıra, iç sesi ile kendi kendiyle konuşma esnaları beni fazlasıyla eğlendirdi..
Okurken size hiç uzak gelmeyen türlü türlü insanlarla karşılaşacak, hepsini ayrı ayrı inceleyeceksiniz. Artıları eksileri olan bu insanları (tıpkı hepimizde olduğu gibi) okurken özeleştiri yapmanızı sağlıyor.
Ben kitaplarla samimiyetimi arttırdığımdan bu yana, "yargılamak" sözcüğünü hayatımdan çok uzaklarda tutmaya çalışıyorum. Tamamıyla başarabiliyorum desem inandırıcı gelmez heralde.. Ama bunun için çaba sarfettiğimi biliyorum. İnsanları hatalarından dolayı yargılayıp suçlamak, onların hangi durumlar karşısında bu hatalara düştüğünü bilmeden oturduğun yerden konuşmak, aynı şeyi bir başkası senin için yaptığında bütün savunma silahlarını kuşanıp hepsini kullanırız. Düşünelim...
Ben bir bölümde yazarımız için açmak istiyorum;
çünkü beni derinden etkileyen bir yazar oldu
Kendimizi Keşfe Çıkalım...Psikoloji
Kendimizi çok iyi tanıyoruz öyle değil mi? EVEET...
Kendimizi bilmeyeceğizde başka neyi, kimi bileceğiz.
DEĞİL.. Öyle olmadığını yüzümüze tokat gibi çarpan bir kitap.. Psikoterapist olan yazarımız, kendimizle ilgili her davranışımızın en derinlerde yatan sebeplerini mercekle incelercesine bize gösteriyor. Bizi biz yapan davranışlarımızın çocukluğumuzdan bu yana, içerisinde bulunduğumuz aile ana-babanın tutumlarının yanı sıra toplumunda üzerimizde etkisi hiçte az değildir. Davranışlarımızda doğru bildiğimiz şeylerin, sonuna kadar arkasında durup savunabileceğimiz tutumlarımızın aslında çokta doğru bir kaynaktan çıkmadığı görülüyor.
Hiç yanılabileceğimizi düşünüyor muyuz? Bir olayın üzerine karşılıklı zıt yönlerde savunulan şeyin, bizim için asla değişmez doğrunun aslında eksik ya da hatalı olabileceğini aklımıza getirebiliyor muyuz? Ben buyum ve böyle düşünüyorum, olay bitmiştir! demek yerine, iki dakika sessizce nefes almak ve sakince düşünmek, bakış açısını değiştirip birde farklı yönden konuyu ele almak gibi bir tutum sergilense, çok daha iyi olmaz mı..? Kesin tavırlar kendimizi kandırmaktan başka hiçbir işe yaramıyor. Karşımızdaki kişiye düşüncemizi geçiremediğimiz gibi, kendimiz de saçma bir fikre bağımlı kalıyoruz.
"Nevrotik kişi davranışlarından kendini sorumlu tutmaz, çevresindeki olayların kendi istemi dışında oluştuğuna ve onlara yön verebilmenin kendi elinde olmadığına inanmıştır. Duygularına suçluluk ve kızgınlık egemendir, sevgiyi farkedebilmede güçlük çeker ve kendini sürekli haklı bulur. Olayları yanlış yorumladığından davranışlarını yönlendirmede sürekli aksaklıklarla karşılaşır."(syf.149-150)
Kendimize aslında ne kadar yabancı olduğumuzu başta kabul etmek gerekiyor. Eğer bu kabul gerçekleşmezse okuduğumuz bu kitabın bize hiçbir faydası
Çünkü sen Karamazov kanı taşıyorsun!...Edebiyat
Nasıl ki dünyaya gelirken bir fikir beyan edemiyorsak, hangi anne babanın evlâdı olacağımızı da seçemiyoruz.
Karamazov Kardeşler: üçü de birbirinden çok farklı karakterlerde olmasına karşın, toplum tarafından hepsine birden aynı gözle bakılıyordu.. "Ne de olsa sende bir Karamazov'sun." Önyargıya düşmeyen insan yoktur şu dünyada heralde. Yalnız bu önyargılarımızın karşı taraftan çok kendimize zararı olduğunu kulağımıza küpe etmemiz gerekiyor. Her ne kadar onlar birer Karamazov olsalarda, gün geçtikçe kimin nasıl insan olduğu yaşanarak anlaşılmaya başlanmıştır.
Baş karakterler;
•Fyodor Pavloviç Karamazov (Karamazov Kardeşler'in babası)
•Dimitri Fyodoroviç/Mitya (Fyodor Pavloviç'in ilk eşinden tek ve en büyük oğlu)
•İvan Fyodoroviç (Fyodor Pavloviç'in ikinci eşinden ilk oğlu)
•Aleksey Fyodoroviç/Alyoşa (Fyodor Pavloviç'in ikinci eşinden ikinci oğlu)
2 evlilik 3 evlât..
Yalnız Fyodor Pavloviç'in 4 evlâdı vardır;
•Smerdyakov (Fyodor Pavloviç'in gayri meşru oğlu)
Dostoyevski, baş karakter Aleksey Fyodoroviç'in hayatını ele alırken, bu tek hayat hikâyesinden 2 roman çıkardım diyor.
•Birincisi; karakterlerin tanıtılması, 13 yıl öncesine dayanan çocukluklarına dayalı hayata gelişleri ve yaşamda nasıl kaldıklarına dair bilgilendirme, olayı birbirine bağlama noktası.
•İkincisi; asıl roman ve artık olayın içindeyiz.
"Birinci romanım olmasa, ikinci romanım eksik ve bazı kısımları karanlıkta kalırdı." diyor.
Çokta haklı;
başlarda olaya bir anda giremediğimiz için biraz zorlayarak olayın içine kendimizi atana kadar biraz güçlük çeksekte, attıktan sonra iyiki de birinci kısım vardı diyoruz.
Çünkü, bir olayı gerçekten anlayabilmek, insanın hangi ruh halinde olduğunu bilmemiz gerekiyor. Nasıl ki bir işin özünü kavrayabilmek için hekimler çocukluğa kadar anlatılmasını ister, olayı ta
Küllerinden yeniden doğmalı insan!..Psikoloji
Yaşamın anlamı neydi?
Hepimiz kendimizce doğru bildiğimiz yollardan giderken acaba "insan" olarak kalabiliyor muyuz diye düşündük mü hiç? Yalnızca kendimizi düşünerek mi, yoksa topluma da faydalı olabilecek şekilde bazen kendimizden bir şeyler verebiliyor muyuz?
Her ikiside yalnızca tek başına yetersizdir. Büsbütün bencilce yaşamakta zarardır, kendini sadece topluma adamakta zarardır. Her ikisi bir arada yürütülmelidir ki, işte o zaman hayat anlam bulsun..
Raskolnikov ile yaşamın anlamının: "insan olarak kalabilmek" demek olduğunu anlayabiliriz.
Suç ve Ceza 'da;
Bir cinayet öncesi ve sonrası insanın içinde bulunduğu ruh hali incelenmektedir.
Baş karakter Raskolnikov'un kendini sıradan bir insan olarak görmeyişiyle kendinin bazı haklara sahip olduğuna inanarak bir yola girmiştir. Cinayet kararını almadan evvel içerisinde bulunduğu ruh hallerinin çokta normal olmadığı, hastalıklı bir düşünce ile bir süre kafasında planlamaktadır. Yalnız bunun kendi farkında değildir. Ve cinayet sonrası düşmüş olduğu boşluktan çıkmak hiçte kolay olmamıştır.
Kitapta tüm karakterler öylesine güçlü ve kusursuz işlenmiş ki, ancak bu kadar olabilirdi dedirtiyor insana. Her karakteri kendi içinde inceleyebileceğiniz, hepsinden türlü sonuçlar çıkarabileceğiniz muazzam bir eser.. Olay örgüsü de insanı asla bunaltmayan, tam aksine okumayı çok daha fazla isteten türden.. Satırlar, bölümler su gibi akıp gidiyor..
Tek zorlanacağınız nokta, karakterlerin isimleri; Bu kimdi diye bazı noktalarda düşünebilirsiniz.
Her karakter için 2 ve bazen 3 farklı biçimde söz edildiğine şahit olacaksınız. Başlarda kişiler tanıtılırken eğer dikkatle anlaşılırsa zorluk çekmeden üstesinden geleceğinize eminim.
Ben kitabı okumadan evvel, bazı incelemelerde okuma alışkanlığı edinilen bir kitap olduğundan