Levent Hacıbeyoğlu
@LeVent778
Kütüphane, bütün çağların bütün ülkelerin ölümsüzleri ile dolu. Bu ulular bezmine kabul edilmenin tek şartı, liyakat. Mâbede bayağılar giremez. Diriler naziktir, ölümsüzler titiz.
Alfabenin irili ufaklı tüm harfleriyle yazılan yazılar, hep
-Allah kurtarsın anlamına gelen tümcelerdi. Allah tı onları buraya sokan da, çıkaracak olan da... Girenlerden hiçbiri kendi isteğiyle gelmediğine göre kendilerinde en küçük bir suç bile aramamalıydılar. Boşunaydı sorgular, dayaklar, tutuklamalar, yargılanıp zindanlara atılmalar.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Yüzbaşı Ezgene, büyük bir yükün altında ezilmiş, fakat dik kalmaya azmetmiş yiğit bir insan haliyle ötekilere bakarak: - Kutlu ölülerimizi selamlayalım! dedi. Uçuruma döndüler. Şimdi oradan hafif bir ses geliyordu. Ürperdiler. Bu ses Ötüken'de çok söylenen bir deyişe benziyordu: Ay'ın bahtı karanlık Urungu'nun karadır
- Bozkurtlar dirilirken Ay Hanım da yaşasaydı ne olurdu! diye fısıldadı. Sonra görülmedik bir şeye takılan gözlerin manalı ışıltısı ile ileriye bakarak atını mahmuzladı. At son bir atılışla fırlarken Ay Hanım'ı deminkilerden daha sıkıca kendine doğru çekti. Dudaklarını hiçbir zamanın görmediği, hiçbir çağın göremeyeceği o ilahi yüze değdirerek öptü ve hâlâ sıcak olan o mehtap kadar, güneş kadar güzel olan yüzden ayırmadan, bir an içinde bütün mazisini yıldırım hızıyla hatırlayıp "Hoşça kal Ötüken!" diye düşündükten sonra kendisini boşluğa bıraktı ...