⎯ Letavitsa.
@Letavittsa
Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Şu anda okuduğu kitap
Hiçimizin izi.Şiir
Kâbustan uyandığında,
Gözlerini açtığında tavana,
Her şey geçtiğinde; düşün.
Toprağın altında açıldı mı gözün?
Gördün mü mavi yüzü?
Bulutların sıcağında aktı mı yaşın?
Acı içinde ısındıkça ağlatır gözüm görülmeyeni,
Gökyüzü de umut değil ki,
Ben maviyi dışarıda değil içeride buluyorum.
Ruhuma yazdığın şiirde,
Olduğun kişide belki.
Ölümü düşününce,
Kim olduğunu hatırlıyor insan, yapması gerekeni, seni sevmeyi, Tanrı’ya yazmayı biraz,
kendine özel olanı düşünmeyi.
Nasıl bir olsun acımasızın Tanrısı,
şefkatin adamıyla?
Benim Tanrım bana; sana inanıyor aşkın adıyla,
Bir de sana yazdığıma.
Yazarsın şiirleri, gömersin bedenini,
yeri gelince, Tanrı’yla birlikte söylersin.
Bu da hayal değil mi?
Yanılsama değil sonsuz sevgi
Umduğun yerden
Doğduğunda güneş,
Reklam
Bir gün bir adam onu zengince döşenmiş bir eve soktu ve şöyle dedi: 'sakın yerlere tükürme!' canı tükürmek isteyen Diogenes, adamın suratına tükürdü ve ona, bulduğu tek pis yerin orası olduğunu haykırdı.
Bir tanrıyı yakışıksızca seven kişi, başkalarını da onu sevmeye zorlar, buna razı olmazlarsa onları yok etmeye de hazırdır. Hiçbir hoşgörüsüzlük, ideolojik taviz vermezlik veya din yayıcılığı yoktur ki, şevkin hayvani temelini açığa vurmasın.
“Bir tek iyimserler intihar eder; artık iyimser olamayan iyimserler...
Diğerlerinin, hiçbir yaşama nedenleri olmadığına göre, niçin bir ölme nedenleri olsun ki?"
“Ne büyük zenginlik içindeyim. Felsefe yapmaya hâlim var hâlâ, düşünebiliyorum. Benim ruhumdan milyonlarca kilometre uzakta bir çocuk, susuzluktan yaşamayı tadamazken, adını söyleyemezken binlercesinin aklından geçenlere tanık olabiliyorum, yardım etmek istiyorum ancak edemiyorum, tek gayem de bu ya; yardım etmek. İnsan bir yerlerde yaşayamayanı yaşatmak için yaşıyor, Tanrı’nın yarım kalan sanatını tamamlamak için, var olmak için. İnsan var olmadan var edemez bir şeyleri, ister bir ağaç olsun, ister aşk, ister hayat. Biz de Tanrı gibi bir şeyleri yaratmaya gelmişiz, bu ne bir yücelik, ne de ego. Yalnızca bir görev, bunu düşünebilmek, arzulamak aklın görevi. Empat olan acıyı yaşayandan daha fazla hisseder, beni endişelendiren bu; iz bırakamamak. En azından düşünmeyi, yaşamayı, sanatı ve aklı aşılamaktır varoluşun arzusu. Ne denli eksik olursan ol, asla kendini bilmeyen, kendini yaratmayan ruh kadar noksan olamazsın. Akıl varsa her şey tamamlanır, ne kadar yüksek, ne kadar ulvi gözükürse gözüksün evrenin anlamı, isterse dünyanın sonuna dek anlaşılmayacak olsun, insan bunun farkında oldukça yaratır kendini. En büyük zenginlik sağlık ve akıldır. En büyük mutluluk ise kişiliktir.”
Reklam