José Mauro de Vasconcelos aslında Zeze üzerinden şunu anlatıyor:
Bazı insanlar, ne kadar incinseler de sevmekten vazgeçmezler.
Çünkü sevmek, onların doğasında vardır.
Güneşi uyandıralım, Şeker portakalı romanın devamıdır ..
“Şeker Portakalı”nda Zeze, Portekizli dostu Manuel Valadares’i yani “Portuga”yı bütün kalbiyle sevmişti. O, Zeze’nin hem bir baba figürüydü hem de dünyada hâlâ iyilik olduğunu gösteren tek insandı. Ama Portuga öldü… ve Zeze’nin içindeki o ışık bir anda sönmüştü.
“Güneşi Uyandıralım”da ise Zeze artık büyümeye başlıyor. Fakat büyümek onun için sadece yaş almak değil sevdiği insanları kaybetmeyi, hayal kırıklıklarını, yalnız kalmayı öğrenmek anlamına geliyor.
Okumanızı tavsiye ederim kessinlikle. Keyifli okumalar dilerim .