Reklam
nitekim bu şatoda yaşıyordu; yetmiş beş yıldır, sessiz sadasız. ve gülümseyerek. ismi odadan odaya gezer, sanki böyle şatonun sakinleri birbirlerinin dikkatini bir şeye çekerlerdi. “nini,” derlerdi. ve sanki şunu demek isterlerdi: “ne tuhaf, dünyada bencillikten, hırstan ve kibirden başka bir şey daha var: nini..”
daima doğru yerde olduğu için onu kimse asla görmezdi. ve daima güler yüzlü olduğu için kimse ona, sevdiği adam çekip gitmişken ve sütünü içmesi gereken çocuk ölmüşken nasıl güler yüzlü olabildiğini sormazdı.
sevmek ve sevilmek istiyorum.
kendi canımı yakmayacağım bir yol bulmak istiyorum. işlerin kötüden çok daha iyi olduğunu söyleyebileceğim bir hayat istiyorum. başarısız olmaya devam etmek ve yeni, daha iyi yollar keşfetmek istiyorum. içimdeki duygu gelgitini, hayatın ritmi olarak görüp onun keyfini çıkarmak istiyorum. devasa karanlığın içinde yürüyüp uzun süre altında durabileceğim bir parça gün ışığı
bulabilen türden biri olmak istiyorum.
