Elif Tutar
@Lilirea
Seramikçi/ Resim Öğretmeni
43 okur puanı
Nisan 2018 tarihinde katıldı
60lardan bu yana sadece daha da kötüleşen tüketim toplumu.
Gittikçe daha hızlı ve daha çok yeni şeyin hayatımıza girmesi, geçmişi geriye atıyordu. İnsanlar bütün bu nesnelerin bir işe yarayıp yaramadığını, onlara ihtiyaç duyup duymadıklarını sorgulamıyor, sadece sahip olmayı arzuluyor ve hepsini derhal almayı yetecek kadar para kazanamamanın sıkıntısını çekiyorlardı.
Sevgili kardeşim, bütün saçmalıklarla uğraşmaktan ne elde ediyorsun, hastalandın bu yüzden, artık neredeyse delirdin, hüzünlü gülünç biri oldun, dedi son akşam beni kırmak için. Bir yıldır Mendelssohn Bartholdy diye zırvalayıp duruyorsun nerede yapıtın? dedi. Sen yalnız ölülerle uğraşıyorsun, bense yaşayanlarla, fark bu. Benim çevremde yaşayan insanlar var, seninkinde yalnız ölüler. Sen yaşayanlardan korktuğun için, diyor, en ufak bir hamle yapmaya istekli olmadığın için, insanın yaşayan insanlarla ugrasmak istemesi için gereken hamlede bulunmadığı için burada mezardan başka hiçbir şey olmayan evinde oturuyor ve ölülerle uğraşıyorsun, annemiz, babamız ve bahtsız kız kardeşimizle ve senin o aklın büyükleri dediklerinle! Korkutucu bu! Aslında haklı diye düşünüyorum şimdi, gerçeği söylüyor zamanla evim olan bu mezara saplanıp kaldım sabahları mezarda uyanıyor ve bütün gün mezarda oradan oraya koşuyor ve akşamları da bu mezarda uykuya yatıyorum .
sevdiğinden bile istismar gören kadınları okumak çok zor
Korkuyorum Mehmet dedi Mehmet yanına doğru yanaştı sıkı sıkıya acıtacak kadar bileğini tuttu. Hatçe öteye gitti Mehmet Hatçe’yi bütün gücüyle sardı öptü Hatçe kendini birden bırakıverdi Mehmet onu kayanın dibine doğru sürükledi Hatice’nin kalın dudakları aralık kalmış gözleri kapanmıştı Hatice’nin eli ayağı tutmuyordu usul usul korkuyorum etme Memed diyordu büyük ateşinyalımları Üzerlerine doğru uzanıyordu yalımlar kayaları yalıyordu neden oradaki kendilerine gelebildiler Memed Hatçe’nin elinden tuttu yattığı yerden kaldırmak istedi Hatçe azıcık doğruldu sonra arkası üstü gene yattı korkusu tamamen gitmişti içinde bir eziklik vücudunda yorgunluk kalmıştı sonra kendi kendine kalktı bacakları sırtı kalçası toprağı belenmişti. Hatçe kadın olmuştu.
O akşam, Rougon'ların evinde, sofraya tatlı geldiği sırada, ziyafetin
artıklarıyla hala buram buram tüten masada kahkahalar
yükseliyordu. Rougon'lar nihayet zenginlere mahsus zevkleri tadıyorlardı!
Otuz sene zapt ettikleri arzularla büsbütün artan iştahları
vahşi dişlerini meydana çıkarıyordu. Bu gözü aç insanlar, daha bir
gün önce zincirlerinden boşanıp zevklere saldıran bu sıska, yırtıcı
hayvanlar, yeni doğan imparatorluğu, azgın tazı payı devrini alkışlıyorlardı.
Hükümet darbesi Bonapartçıların ikbalini daha yukarıya
taşıdığı gibi, Rougon'ların ikbalini de kuruyordu.
Asiler sakin sakin
karın doyurmaya oturduktan sonra, aralarında birtakım meraklılar
dolaşmaya başlamıştı. Bu meraklılar arasında ortakçı Rebufat'nın
oğlu Justin de vardı. Yirmi yaşında, çelimsiz, ne idüğü belirsiz bir
mahluk olan Justin, kuzini Miette'e müthiş kin besliyordu. Evde yediği
ekmeği başına kakıyor, ona sokak köşesinde bulunup merhameten
eve alınmış sefil bir mahluk gibi davranıyordu. Herhalde kız,
metresi olma teklifini reddetmişti. Sıska, solgun, kolları bacakları
haddinden fazla uzun, eğri suratlı olduğu için, güzel ve gürbüz kızın
kendisine muhtemelen tepeden bakışının ve kendi çirkinliğinin
hıncını ondan çıkarıyordu. Bütün emeli, babasını kandırıp kızı evden
attırmaktı.