Ne çok uyuduğunu ve buna rağmen ne çok uyumak istediğini fark etti. Halbuki eskiden uykudan nefret ederdi. O zamanlar uyku, dört saatlik hayatın elinden alınması demekti. Nasılda çok görürdü uykuyu! Oysa şimdi çok gördüğü şey hayattı artık. Hayat güzel değildi; tatsızdı, acıydı.
Şimdiye kadar romantik olduğumu bilmezdim. Romanları okurdum ama pek bir şey kattığını düşünmezdim. Bunu anlamak için aşık olmam gerekiyormuş. Aşık olunca hayal gücüm ve okuduklarım sayesinde sevgimin yansımasını kelimelere dökebiliyorum.