“Ağaçlar benim için her zaman en etkili vaizler olmuştur. Halklar ve aileler halinde, ormanlarda ve korularda yaşadıklarında onlara saygı duyarım. Ama tek başlarına durduklarında onlara daha çok hayran kalırım."
cebimde değil,
avucumda değil,
suskunluklarımın içinde
saklıymış meğerse
anahtar…
kapılarım oldu bazı zamanlar
hiç çalmadığım,
önünden geçerken bakmadığım,
bakamadığım…
kimi kapılar vardı ardına kadar açık
içeriye girmekten sakındığım.
“kendimi korudum” belki
anahtarı yok saydım
hiç açılmasın istedim.
düşündüm;
kimse bana anahtar vermemişti
kimse kapıyı açmaya yeltenmemişti.
aradığım zaten bendeydi.
bendim kapıları açmak için
karar verecek,
veya sonsuza dek kapatacak olan.
denedim düşlerimde,
açmak istediklerimi açamadım,
kilitlemek istediklerim kapanmadı.