Aleyna Nur Aydemir
@Luanyela
Mutluluğu arada bir, gıdım gıdım damla damla tadıp da benim gibi böyle birden yitirirsen, yavaş yavaş kabalaşır kötücül biri olup çıkarsın.
Bir insanın bile bir başkası için ne anlama gelebileceğini daha önce hiç bilmiyordu çünkü daha önce hiç yalnız kalmamıştı. İnsanların hava gibi gerekli olduğunu hiç düşünmemişti ve insanın havaya ihtiyacı olduğunu ama şu an bu yalnızlık onu boğuyordu.
~~
Soğuktan titreyen garip bedenini ısıtacak birine ihtiyacı vardı. Bedeni yalnızca boşluk ve soğuktan ibaretti. Ruhu ölmüştü zaten geriye kalan tek şey bedeninin de ölmesiydi.
Gerçek daima soğuk ve ebediyen yalnız başınadır.
~~
Bir yerlerde mutlaka son vardır
~~
Bir şey gibi olmamak, asla kötü değildir. Henüz bir çerçeveye sıkıştırılmadığın anlamına gelir ne de olsa.
~~
Saldırıya maruz kaldığında,karşındakinin merhametini sığınmayı kabul etmek, insanı bir yere götürmez. Güçsüzlük duygusunu gerektiğinden çok kabullenmek insanı bitirir
~~
Eskiden beri yüksek yerler ilgisini çekmezdi. Tengo neden böyle olduğunu düşündü. Belki de hep adım attığı yere bakarak yaşam sürdüğü içindi.
~~
İnsan birilerini sevmek ve birileri tarafından sevilmek yoluyla,kendini sevme yöntemini bulur. Birilerini sevemeyen bir insan ,kendisini de doğru dürüst sevemez.
~~
Doğru olanı yaptığından emin olan bir insan kadar aldatılması kolay biri olamaz
~~
Bir kez ümit doğduğu zaman, insanın kalbi kendi başına hareket etmeye başlar. Sonra bu beklenti boşa çıktığında insan hayal kırıklığına uğrar. Hayal kırıklığı, güçsüzlük duygusuna davetiye çıkarır. İnsanın yüreğinde boşluk oluşur. Tedbir elden bırakılabilir.
Öyle zamanlar vardır ki, insan hayat ırmağının akış yönünü değiştiremez.
~~~
"Çünkü yüreğin neredeyse hazinen de oradadır."
~~~~
Hiç kimse kendi yüreğinden kaçamaz. Bu nedenle en iyisi onun söylediklerini dinlemek. Böylece, kendisinden beklemediğin bir darbe indirmeyecektir kesinlikle sana."
~~~~~
"Yeryüzünde her insanın kendisini bekleyen bir hazinesi vardır," dedi yüreği delikanlıya. "Biz yürekler, insanlar artık bu hazineleri bulmak istemedikleri için bunlardan pek ender söz ederiz. Onları küçük çocuklara anlatırız. Sonra herkesi, kendi yazgısının yoluna göndermek işini hayata bırakırız. Ne yazık ki, kendisine çizilmiş olan yolu, pek az insan izliyor; oysa bu yol, Kişisel Menkıbe'nin ve mutluluğun yoludur. İnsanların çoğu dünyayı korkutucu bir şey olarak görüyorlar ve yalnızca bu nedenden dolayı da dünya gerçekten korkutucu bir şey oluyor. O zaman biz yürekler, giderek daha alçak sesle konuşmaya başlıyoruz ama asla susmuyoruz. Ve sözlerimizin duyulmaması için dilekte bulunuyoruz: Kendilerine çizmiş olduğumuz yolu izlemedikleri için insanların acı çekmelerini istemiyoruz
~~~~~~
Gözümüzün önünde büyük hazineler olduğu zaman asla göremeyiz onları. Peki, neden bilir misin? Çünkü insanlar hazineye inanmazlar."
Artık öğrendiği bir şey vardı : Başkalarıyla paylaşılmayan zenginlikler insanı mahvediyordu.
~~~~
Kör biri için gökkuşağının renkleri ve sağır biri için kuş sesleri nasıl boşunaysa, yürekle algılanmayan zaman da öyle boşa gider,kaybolur. Ama ne yazık ki düzgün atmasını bildiği halde kör ve sağır olan nice yürekler vardır.
