Lubeyne Dogan
@Luee
Ressam
36 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Üniversite beni, kendimi bir kez daha keşfedebileceğim yeni bir kasabaya transfer etmişti. Yeni biri olarak geçmişimdeki hataları düzeltebilirdim. Başlangıçta iyimserdim; üstesinden gelebilirdim. Nihayetinde her nereye gidersem gideyim asla değişemedim. Tekrar tekrar aynı hatayı yaptım, başkalarını kırdım, karşılığında da kendim kırıldım.
Reklam
Bu acı ölüm değildi,sersemlemiş bilincinde bocalayarak dolaşan düşünceydi. Ölüm acı vermezdi. Hayattı,hayatın sancısıydı bu feci,bu insanı boğan his. Hayatın Martine’e vurduğu son darbeydi.
Sayfa 480
Mesela sen biriyle bir ekmeği bölüp yemek istiyorsun; Ama o eline ekmeği tutuşturup gidiyor. Sanıyor ki mesele doymak.
-"Ölen birinin yanında bunu bilmenize rağmen güçsüz kalarak oturmanın ne demek olduğunu anlıyor musunuz? İnsan bedeninden bütün damarları yırtmak istese de yardım edemeyeceğini bilmek korkunçtur. Sevdiğiniz bir bedeni görmek, çaresizce kanayan ağrılar yüzünden işkence çeken bir bedeni görmek parmaklarınızın altında atan ama aynı zamanda sönen bir nabzı hissetmek... Ben...Ben yalnızca bunu anlamıyorum..Böyle anlarda insan nasıl birlikte ölmüyor?"
Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.
