Macit
@Macit2610
İnsanın en büyük hatası kendini seyretmemesidir. O kadar çok ilgilenir ki dekorla! Tanıyamaz bir türlü baş aktörü. Sadece gözleri ile yolculuk edebilen bir insanın kendine tapması kaçınılmazdır. Sadece fark edebilsin yeter. Gerisi gelir.
Önce bilgiyle, sonra düşünmeyle gelen, insanın kendini üstün görmesi, diğer bütün konuşan yaratıkları ilk bakışta yargılaması belli bir yaşa kadar devam eder. Sonra bir gün fark edilir hiçbir canlının anlaşılabilecek kadar basit olmadığı.
Montaigne'in sistemi olsa olsa hiçbir sisteme girmeden düşünme yoludur. Ona göre insan düşüncesi sistemleri kırarak gelişir, çünkü hiçbir sistem hayatı ve insanı bütün zenginliğiyle kucaklayamaz. Montaigne'in istediği her gün her şeyi yeni baştan düşünebilmektir. Fakat Montaigne'in her şeyin doğruluğundan her zaman şüphe halinde olması, kendi bulduğu gerçek karşısında bile dudak büküp QUE SAIS-JE (Ne bileyim?) demesi önceden verilmiş bir karara, bir sistemli davranışa benzemiyor.
Neden kaçtığını bilmemek en kötüsüdür. Hayali düşmanlarla savaşan Don Quijote'nin adı bu yüzden dört bir yana uçuşur. Bizi takip eden yoktu. Ama biz hep sırtımızı duvara veriyorduk, oturduğumuz yerden kapıyı görmeye gayret ediyorduk.
Bazen Bazı Şeyler Sadece Söylenmek İçin SöylenirEdebiyat
Ve ağzınızdan çıkan sözleri yanlışlıkla söylemiş de olabilirdiniz. Diliniz sürçmüş olabilirdi, o insanların lisanslarına hâkim olamadığınız için cümleyi yanlış kurmuş da olabilirdiniz. Ama yok! Karşınızda ağzınızdan çıkan her sese bir anlam vermek için yanıp tutuşan bir geri zekâlı sürüsü varken böyle bir ihtimal olamaz onlar için. Kelimelerle ne kadar çok yapılacak şey var. Biraz uğraşmak yeter dünyanın bir yarısını diğer yarısına satmak için. Ve çok aşağılık bir durum. iletişim diye bir şey yok nokta fazla iyimser bir kavram. hayatı renklendirmek için nokta kim bilebilir kimin bir laf inanarak söylediğini. Ya deliyse konuşan. Ya ne dediğini bilmiyorsa. Ya bir yalancıysa...