Hülya Güneş Aksan
@Madamede
raison d'étre'i (v.s)
öğretmen
lisans
78 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Alıntı cenneti bir kitap*
Nietzsche ve Breuer aynı yıllarda yaşamış kendi alanlarının iki dehası gerçekte mi karşılaşmadılar!...
1882 yılında geçen olay örgüsünde kahramanlar ve hayatlarına dair anlatılanların her biri
Reklam
Asalet olsun bu defa!..
İzmir'in ısıtan kış güneşi, esen serin meltem, gözümü şenlendiren begonvillerdi korneamdan beynime damıtılan an ya da...
Beynim elle dokunulur bu gerçekliğe rağmen , Serenad dendiğinde; Şile' de denizden ve kardan gelen fırtınanın kesişiminde kemanı elinde tek aşkına son serenadını yapan o mavimsi, berrak görüntüdeki adam mıydı içimde daha etkin olan bilemedim; gizli bir yerlerde, varlığına her defasında şaşırdığım incileri, göz yaşlarını akıtarak geçen...
Sevgiyi ararken acıdaki asalete vurulanlardanım ben de. Çünkü zorluk insani güzelliği hamlıktan kurtaran yegane güçtür.
Serenad da etkin bir kalemden çıkan sadece insan olduğu için dili, dini, ırkı farketmeksizin aynı tarihsel acı eşiğinde sıkışan hayatların öyküsü. Üniversite'de memur olan Maya'nın hava alanında misafiri Alman Prof. Maximilian Wagner'i karşılaşmasıyla başlıyor hikaye. Olayların akışı ve etkileyiciliği, zulüm karşısında alınan hayati asil kararlar, verilen mucadelelerde elden kayan aşklar ya da denizden çıkarılan sevdalar çok titiz ve güzel işlenmiş.
Gerçek tarihi bir kıyım olan, masum 800' e yakın Yahudi'nin ölümüyle sonuçlanan Struma Fâciası'nı (1941) konu ediniyor kitap. Ve tabi bu arada baş karakter Maya' nın öğretmenim dediği Max ile hayatının anlam kazanması, ebediyete göçen bir aşığa son vazifenin yapılmasında göze alınan bir mücadeleyi,bir kadının gücünü gösteriyor bizlere.
Okuduklarınızın üzerine ekleyebileceğiniz güzel bir kitap.
İlk cümlesi tam da şöyleydi :
"Bize kalırsa aşkı tanımayan bir okuyucu bu kitabı hiç okumamalıdır. "
Kitabın ilk ve son cümleleri şöyleydi:
" Ama biz sizden kadınlar ve kurmaca üzerine konuşmanızı istemiştik, bir oda ile ne ilgisi var, diyebilirsiniz."
"... Böyle bir hazırlık yapılmadan, biz bir çaba harcamadan, o yeniden doğduğunda yaşamasını ve şiirini yazmasını mümkün kılacak kararlılığımızı göstermeden gelmesini bekleyemeyiz, çünkü bu imkansız. Ama şuna inanıyorum ki, bizler onun için çalışırsak gelecektir, ve yoksulluk ve karanlık içinde bile olunsa böyle bir çalışma yapmaya değer."
Kadının kendine ait bir dünyasının olması için, ben de Virginia Woolf'a katılıyorum; kendine ait bir odası, kağıtları, kalemleri, kitapları olmalı; bunların ulaşılabilirliği için de ekonomik gücü ve daha da önemlisi altında ezilmediği bir Soyadı! olmalı. Benim için felsefi bir kitap aslında, 90 yıl öncesinden dantellerin, loş ışıkların, bebek ağlamalarının, karanlık odaların, kadının 3. Sınıf muamelesi gördüğü, kimi zaman kendi haykırışlarının arasından sıyrılıp gelmiş günümüze de ne yazık ki yabancı kalmamış bir eser.
Kitapta belki severek okuduğunuz o günün yazarlarına da inceden inceye eleştirilerle Kadını ve Kurmacayı anlatıyor bizlere.
Cesur Yeni Dünyalılar, normal insanı kabul etmemekte fazlasıyla haklıydı bir Vahşi'ydi (ya da adı John) insan ; çünkü zevkle şartlandırılmış, somalarla uyusturulmuş ve insanı halleri tiksindirici bulan koşullandırmalarıyla(Pavlov'un köpeği olduklarını bilerek ya da bilmeyerek) pembe insandı onlar!
Insani olan her durum, ebeveynlik , tek eşlilik dahil tiksindirici, acı verici ve edepsizceydi.
Günümüzün Yeni Dünyası da üst akılların elinde evrilerek kendilerince pembe insana dönüşürken; yaşlılardan kurtulma, nüfus azaltma, tek tipleştirme, erdemi, ahlakı sorgulamama ve dahalarıyla normal gözlüğünü iyiden iyiye taktı mı gözümüze? Hipermetropi muamelesine tabiyken inandık burnumuzun ucunu görmediğimize ve yanımızdan akıp giden hayatları, adaleti , erdemi göremez olduk.
Reklam