Kendi duygularımdan çok uzaklara gittiğimde olur. Seviniyor muyum, üzülüyor muyum, âşık mıyım, bir derdim mi var hiç bilmiyorum.
İnsan kendinin gurbetine çıktığında, işte orası en koyu yalnızlıktır.
Kalbimi okumayı unutursam eğer, bir el bana değsin ve harfleri yüzüme tutsun isterim.
Şöyle bir ikilem yaşıyorum: seni bütünüyle kendime istiyorum; ama senin özgür olmanı, bağımsız olmanı da istiyorum- bana bağlı olmanı; ama benden bağımsız olmanı...(yaman paradoks)