Mahir Taşkıran
@Mahir23
Şu anda okuduğu kitap
"Bir dostun öldüğünü gördüğün yeri üzüntü duymadan terk edemezsin."
Mahir Taşkıran
Bu satıra göz gezdirmene sağlayan o tesadüfler zincirine, vesile olan dosta selam olsun.
Anlamakta Zorlandığım Potansiyeli Harcanmış Bir Kitap
Bu kitabı zorla okuyarak bitirdim. Kitabın fikri güzel ama anlatış biçimi ve kurgusu berbat. Bir sahne oluyor, bir olay yaşanıyor ama insanın zihninde canlanmıyor. Sürekli şu an tam olarak ne oluyor? diye düşündüm.
Bunda çevirinin de etkisi olduğunu fikrindeyim. Bazı cümleler bana çok akıcı gelmedi. Hikayenin içinde kaybolmak yerine ne anlatılmak istendiğini çözmeye çalıştım. Halbuki kitabın ortaya attığı fikirler ilginç gözüküyordu. Son sayfaya geldiğimde hikayeyi bitirmiştim ama sanki kitabı tam yaşamamış gibiydim.
Harun Ceylan isimli okura yanıt verildi
Mahir Taşkıran
Değerli yorumunuz için teşekkür ederim Harun hocam
Varoluşsal yanlızlık
“Belirli bir zamanda, arkamızda bir kapı kapanır, kapanır ve bir şimşek hızıyla kilitlenir; geri dönecek zaman kalmamıştır. Ama işte o anda, Giovanni Drogo bunlardan habersiz uyuyor ve uykusunda çocuklar gibi gülümsüyordu. Drogo’nun olup bitenin farkına varmasından önce günler geçecektir. O zaman adeta uyanacak, inanamayarak çevresine bakacak sonra ardında bir koşuşturma olduğunu duyacak ve kendinden önce uyanmış insanların kaygıyla koşup kendisinden önce varmak için yanından geçtiğini görecektir. Zamanla kalp atışlarının yaşamı hızla parçalara ayırdığını duyacaktır. Pencerelerden bakan artık gülen çehreler değil, hareketsiz ve kayıtsız yüzler olacaktır. Ve onlara daha ne kadar yol kaldığını sorduğunda, ona yine bir hareketle ufku gösterecek ama artık bu hareketi iyi niyet ve neşeyle yapmayacaklardır. Yine de o, arkadaşlarını gözden kaçıracaktır, biri yorulup arkada kalmış, bir diğeri ise onun önünden kaçarak, artık ufukta küçük bir nokta haline gelmiştir.
İnsanlar, “şu nehri aştıktan sonra on kilometre daha gidince varırsın,” diyeceklerdir. Ama buna karşılık yol hiç bitmeyecektir, günler gitgide daha da kısalacak, yol arkadaşları seyrekleşecek, camlarda hareketsiz, donuk, kafalarını sallayan suratlar görünecektir.
Bu, Drogo yapayalnız kalıncaya ve ufukta ölçüsüz, hareketsiz ve kurşun rengi bir denizin çizgisi belirene kadar böyle sürecektir. Artık yorgun düşecektir, yol boyundaki evlerin hemen tümünün pencereleri kapalı olacaktır ve görebildiği ender insanlar, ona umutsuz bir tavırla cevap vereceklerdir. İyi olan, arkada, iyice arkada kalmış, o farkına varmadan önünden geçip gitmiştir. Ah, artık geri dönmek için vakit çok geçtir, arkasında, aynı yanılsamayla kendisini izleyen ama henüz beyaz ve ıssız yolda görünmeyen kalabalığın uğultusu giderek artmaktadır.
Şu anda,
Harun Ceylan isimli okura yanıt verildi
Mahir Taşkıran
Kesinlikle okumalısın, şiddetli tavsiye ediyorum. Varoluşssal sancıyı iliklerine kadar hissedeceksin😄
Duvarlar 4Edebiyat
Mülksüzler kitabındaki başkarekter Shevek’in yolculuğu aslında bir gezegen seyahatinden çok daha fazlasıdır Bir gezegenden diğerine giderek kendi belimsel kuramını geliştirme hedefi ile gitsede insanların benciliklerini gördükçe, asıl hedefi insanın zihninde yükselttiği duvarları yıkmak olur. anakarakter Zamanın, mekânın, hatta alışkanlıkların ördüğü görünmez engellerle boğuşuyor. Kitapta geçen şu cümle bu yüzden insanın içine dokunuyor:
“Düşüncelerin duvarları yoktur.”
Ama gerçekten yok mu? Ya da biz öyle olmasını mı istiyoruz? Çünkü mevki, alışkanlıklar ve “böyle gelmiş böyle gider” düşüncesi, zihnimizin etrafına ördüğümüz en kalın duvarlar aslında. Le Guin sanki sessizce şunu fısıldıyor: Bu duvarlar zorla yıkılmaz. Onları aşmanın tek yolu paylaşmak, konuşmak ve birbirini gerçekten duymak. Belki de özgürlük, tam olarak burada başlıyor.
Mahir Taşkıran
Değerli düşünceleriniz için size minnettarım Harun Hocam
Martin EDEN - Jack LONDON (Okumadan Ölmeyin!)Edebiyat
Tam, "Dur, daha yeni tanıdım seni!" derken kitabın bitmesiyle ellerimden kayıp giden bir arkadaş oldu Martin Eden benim için.
İncelememe başlamadan önce bir itirafta bulunmak istiyorum: Bu eseri spoiler vermeden inceleyecek kadar yeterli görmüyorum kendimi. Ona göre okuyun ki incinmesin hayat mücadelesinde yorgun düşmüş yüreklerimiz.
Yarı otobiyografik bir roman. Jack London'ı büyük oranda Martin Eden kişiliğine bürünmüş olarak görüyorsunuz. Dönem aynı dönem, mekan aynı mekan, zaman yine aynı zaman ve yine kahramanlar gerçek dünyadan kahramanlar... Yirmili yaşlarda tabiri caizse halk tabakasından bir genç Martin Eden. Denizcilik ile uğraşırken bir olay sonucunda Ruth ve ailesi ile tanışıyor. Onun burjuvazi ile tanışması aynı zamanda... Ona duyduğu ya da duyduğunu sandığı aşk onu yazılar yazmaya itiyor. Başarılı bir yazar olma adına disiplinli bir çalışma başlatıyor. Büyük hayranlık duyuyorsunuz onun azmine. Ruth'un dünyasına ait olma mücadelesi girdiği aslında. Bu mücadelede onunla aşık oluyor, onunla acı çekiyor, onunla aç kalıyor ve onunla amacınıza ulaşmak için çabalıyorsunuz.
Bir aşk insana neler yaptırır? Aşk sandığımız şey aslında nedir? Para nelere gölge düşürebilir? Amacımıza ulaştığımız anda daha mı mutlu olacağız sorularının cevabını alıyoruz eseri okurken...
Algernon'a Çiçekler isimli bir eser okumuştum. Başkahraman zeka seviyesi arttıkça derin bir yalnızlığa gömülüyor ve aynı zeka seviyesine düşene kadar o yalnızlıktan kurtulamıyordu. Martin Eden ait olduğu sınıftan kopma mücadelesi verirken burjuva sınıfını da tanıyor. Bu tanıma süreci onu eski sınıfına da yabancı kılıyor ve her iki sınıfa da uzaklaşma başlıyor. Bu durum onu hayata daha da yakınlaştıracak dediğimiz yerde tam bir uzaklaşmanın geldiğini görüyoruz.
"Yalnızlığını daha güçlü ve kendini
Mahir Taşkıran
Güzel bir inceleme olmuş👍