Demek hayat böyle iki adım ilerisi bile görülmeyen sisli ve yalpalı bir denizdi. Tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonra ne diye bir irademiz vardı? Kullanamadıktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldayan düşünceler neye yarardı?
Evrenin tek bir varlığa indirgenmesi, tek bir varlığın Tanrı'ya ulaşacak denli büyümesi, işte aşk budur.
Gelecek, zihinlerden ziyade yüreklere aittir. Sevmek, ebediyeti işgal edip doldurabilecek yegâne şeydir. Sonsuzlukta, insana tükenmeyen şey gerekir.