Emre Ersoy
@MariePuder
Benim için evren tamamen hayattan, amaçtan, iradeden, hatta düşmanlıktan yoksundu; ölü kayıtsızlığıyla beni parça parça öğütmek için devinen bir kocaman, ölü bir buharlı makineydi…Umudum yoktu, hatta hiçbir belirgin korkum yoktu, ne insandan ne de şeytandan.
Reklam
Onun böyle bir yüzü taşımaktan yorgun olup olmadığını düşündüm bir süre. Sonra, hiç kimse sürekli korkunç olamaz, diye geçirdim içimden, beyni bedenini birazcık rahat bıraktığında, bu bakışlar pamukşekerine dönüşebilir.
Birbirini kandırarak parlak ışıltılar yayıp neşelenen ya da yaşayabilme konusunda kendine güvenen insanları anlayamıyorum. Bana bunun özünü öğretmediler. Eğer bunu anlayabilseydim, insanlara karşı bu ölçüde korku duymama, var gücümle hizmet etmeme gerek kalmazdı. Onların yaşantılarına zıt düşüp, gece cehennemlerimde bu ıstırapları çekmezdim.
Acaba mutlu değil miyim? Küçüklüğümden beri, gerçekten sık sık mutlu bir çocuk olduğumu söylerlerdi. Ancak, kendimi sanki cehennemdeymiş gibi hisseder, bana mutlu olduğumu söyleyenler, benimle karşılaştırılamayacak kadar huzurlu görünürlerdi.
Asır çocuğu fazla maddidir; cin ve periye, şeyh ve dervişe, Şahmeran ile Eshabı Kehf’e elbette inanmamalıdır; lakin uykuya dalmak için gözlerini yumduğu zaman gönlünde, otomobillerin koşuştuğu asfalt caddeli ve kübik apartmanlı kaskatı bir dünya haricinde ruhunu başka türlü oyalayan bir manevi âlem doğmalıdır. Şehirlerde çocuk bakımı oldukça temin edilmiştir; iş çocuk ruhunun terbiyesine kalıyor.
Reklam