Uğur
@Martin1910
büyük çöküntü ve melankoli anları dışında neşeli
Şu anda okuduğu kitap
“Kendi güruhunun çıkarına olan doğrudur, haklıdır," diyor Radyo. Bize yaramayan şey kötüdür, haksızdır. Demek her şey serbest; cinayet, hırsızlık, kundaklama, yalancılık... Evet, hatta sadece serbest de değil, kendi güruhun çıkarına işlendiği sürece bunlar bir cürüm bile sayılmıyor.
Bu ne böyle?
Çetelerin zihniyeti.
Hayat tarzları katılaşmaya başlıyordu. İnsanların yüzleri gergin ve köşeliydi. Daha sonraları, yani yaşadığımız zamanın ruhu hakkında bilgi sahibi olmaya başladığımda insanların yüzlerine daha bir bilinçli bakmaya başladım. Ve şunu fark ettim: İnsanların yüzlerinde her şeyi unutan mutluluk izlerini giderek daha az görüyorum. Şu çağa ait yüzlerde rahat bir yumuşaklık yok artık
Herkes eninde sonunda kendi kaderiyle baş başa kalmak zorundadır. Belki sen henüz bilmiyorsun, ama hayatta kimseye yardım etmek mümkün değildir. Edemezsin! En zor iştir bu! Çevrende sevdiğin, ya da senin için önemli olan bir insanın kendi sonunu hazırladığını görüyorsun, kendi çıkarlarının tam aksi yönünde çılgınca koşuyor! Kederle, hüzünle, ya da bitkin bir şekilde... Bunu fark ettiğin anda kafanda tek bir şey var: ona koşmak, yardım etmek. Ama kısa sürede anlıyorsun ki bu mümkün değil. Peki bunun nedeni ne? Ona karşı fazlasıyla alttan mı aldın? Ona iyi davranmadın mı? Yeteri kadar samimi, heyecanlı, ya da alçakgönüllü olamadın mı? İşte sorun tam da burada gizli. Asla ‘yeteri kadar’ olamıyoruz. Peygamber olsan, mucizevi güce sahip olsan ve peşine havarileri toplasan yine de yeterli olamıyorsun! Zorlama kendini, kimseye yardım edemezsin. Çünkü insanın ‘çıkarı’ onun için iyi ya da anlamlı olanla özdeş değil. Belki o acı onun için gerekliydi! Kim bilebilir, belki dışarıdan onun çıkarına aykırı gibi görünen şey, ona lazımdır! Bir insanın ‘çıkarından’ daha gizemli bir şey yok hayatta. Şikâyetlere çare bulabilirsin, baş ağrısına ilaç verebilirsin. Ama başının ağrımasına neden olan ruhundaki şeyin yanına bile yaklaşmak mümkün değildir
Kendisi ise asla cinsel farklılıkları çağrıştıran ya da karşı cinse atıf yapan kelimeleri ağzına almazdı. Erkeklerin kendi aralarında bir dayanışma ifadesi olarak kullandıkları cinsel içerikli sohbetlerden de hoşlanmazdı. Çevresindekiler de bunu bilirlerdi elbet. Zaman zaman arkadaşlarının, onun utangaçlığını, nezaketini alay konusu yapmalarına, onunla eğlenmelerine de kızmazdı. Güler geçerdi. Evet, erkeklerin kadınlar hakkında konuşurkenki üslupları buydu ve ne yazık ki, o bu üsluptan hoşlanmıyordu