Artık ondan sonra ne Ayşe’nin kolları, öpücükleri ve gözyaşları, ne bağlar bahçeler, ne tövbeler ve yeminler beni karaya bağlayamadılar. Varımı yoğumu Ayşe’ye bırakarak bir daha geriye dönmemek üzere denize açıldım. İlk limanda kayığın birisine gemici yazıldım.
Aganta!..
“A sağdıç! Sen elindeki sağlam malı bırak da denizler peşinde koş ha? Burada insan kuru ölümle ölür. Ölünce İslamcasına gusul edilir. Mezarının başında talkın edilir. İnsan dinsiz, imansız ve kâfir olarak gitmez!”