“Denize, doğaya ve insana hiçbir şekilde güvenilmezken, yaşamını ormanın ellerine hiç tereddütsüz bırakabilirsin çünkü orman dinler ve anlar. Orman yıkmaz, yeniden kurar ve her şeyin büyümesine izin verir. Orman her şeyi anlar, her şeyi kucaklar”
Ben ise düşünüyorum. İşte burada saman yığınının yanında yatıyorum. Vücudumun kapladığı daracık yer, geride kalan boşluğun, benim bulunmadığım, benimle ilgisi olmayan boşluğun yanında o kadar küçük kalıyor ki! Yaşayabileceğim sürede, benden önce var olan, benden sonrada devam edecek olan, sonsuzluk ölçülünce o kadar önemsiz ki! Buna rağmen, bu bedenin içinde kan dolaşıyor, beyin çalışıyor, istekler doğuyor.. Ne saçmalık! Ne boş şeyler