Bir Fincan Okuma Kitapların Meleği
@MeleginBlogu
Şu anda okuduğu kitap
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Puan vermedi·182 syf.··
Beğendi
·2025 90. kitabı
·2 saatte okudu
·Okunma: 16 Aralık 2025 08:23
Hüseyin Rahmi, Cadı’da yine yapacağını yapıyor:
Bir yandan mezardan çıkan hortlaklarla ürpertiyor,
diğer yandan bu korkunun arkasındaki toplumsal batıl inançlarla ince ince dalga geçiyor.
Roman, kocası ölen Fikriye Hanım’ın, iki çocuğuyla yalnız kalan Naşit Nefi Efendi ile evlendirilmek istenmesiyle başlıyor.
Ama küçük (!) bir sorun var:
Naşit Nefi Efendi’nin ölen eşi Binnaz Hanım hortlamış olabilir…
Dedikodular, korkular, mezardan geldiği iddia edilen mektuplar…
Gerçekten bir ruh mu var, yoksa insanlar korkularıyla mı oynuyor?
İşte Hüseyin Rahmi’nin ustalığı tam da burada:
Cadı, bir korku romanı gibi başlasa da aslında akıl ile hurafenin kapıştığı muzip bir hikâyeye dönüşüyor.
Batıl inançların insan zihnini nasıl esir aldığını, dedikodunun nasıl “gerçeğe” dönüştüğünü gösteriyor.
Üstelik sadece korkutmuyor;
varlık–yokluk
spiritüalizm
ruhun maddi olup olmadığı
kadın–erkek toplumsal rolleri
gibi konuları da tartışmaya açıyor.
Okurken hem ürperdim hem de yazarın o iğneleyici zekâsına hayran kaldım.
Türk edebiyatıyla tanışmak isteyen ya da “akıl vs. hurafe” temasını seven herkes için çok güçlü bir başlangıç kitabı.
Hortlaklara inanır mısınız bilmem ama Hüseyin Rahmi’nin kalemine inanacaksınız.
Kayıp Ağaçlar Adası, sadece bir aşk romanı değil; köklerle diriltilmiş bir hafıza, kaybetmişlik hissiyle yüzleşme ve umut arayışı. Elif Şafak, bu romanında insanın hafızasıyla doğanın sessiz tanıklığını aynı yerde buluşturuyor.
Kıbrıslı Rum Kostas ve Kıbrıslı Türk Defne’nin, savaşın ve politik çatışmaların gölgesinde filizlenen imkânsız aşkı; yıllar sonra Londra’da yaşayan 16 yaşındaki Ada’nın kimlik arayışıyla yeniden gün yüzüne çıkıyor. Roman, bir yandan 1970’lerin Kıbrıs’ına uzanırken bir yandan günümüz Londra’sında geçmişle yüzleşmenin, köklerini aramanın ne demek olduğunu anlatıyor.
Bu hikâyede yalnızca insanlar konuşmuyor. Bir incir ağacı da anlatıcı olarak karşımıza çıkıyor. Bir meyhanenin ortasında kök salmış, oradan koparılıp başka bir bahçeye dikilmiş bir ağaç… Onun sessiz ama derin tanıklığı, kitabın en etkileyici bölümlerinden biri. İncir ağacının dilinden anlatılanlar, artık sadece insanlara değil, ağaçlara da başka bir gözle bakmama sebep oldu.
“Onların da canı var mı? Canları acıyor mudur?” sorusu yerleşti içime.
Roman; savaşın insanları nasıl ayırdığını, bir zamanlar aynı sofrada ekmeğini, suyunu, neşesini paylaşan insanların nasıl birbirine düşman edildiğini çarpıcı bir şekilde gösteriyor. Hayatta kalma mücadelesi veren bitkiler, hayvanlar, ağaçlar var evet… Ama kişisel çıkar için toplu katliamın yalnızca insana özgü olduğunu hatırlatıyor bize.
“Bunu sadece insanlar yapar,” der Kostas.
“Hayvanlar yapmaz. Bitkiler yapmaz…”
Elif Şafak’ın büyülü anlatımıyla sayfalar su gibi akıyor; ama bu, kalbi yormayan bir akış değil. Aksine, yüreğin derinliklerinde sızlayan, kolay kolay etkisinden çıkılamayan bir okuma. Aşk, göç, aidiyet, yas, geçmişle hesaplaşma ve kuşaklar arası travmalar; hepsi iç içe, sessiz ama güçlü bir şekilde ilerliyor.
Bazı aşk sahneleri
