Melike Desteci
@Melikedstci
Solmuş çiçek gibi bir ömür'
Sivas
1 Ağustos
57 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Yaşanan olaylara diğer insanlardan daha soyut,mantıklı,kaygısız,duygusuz gözlerle baktığı için idamla yargılanan bir adamın hayat hikayesi. Belkide bizde böyle olmalıyızdır hayatın karşımıza çıkardıklarına karşı..
Reklam
Doğru eğitimin yalnız 'müzik ve beden eğitiminden' oluştuğunu, bir devlet kurarken nelerin gerekli olduğunu, devlet başındaki kişinin mutlaka felsefeci olması gerektiğini (ki felsefe ne yüce bir şeydir) ama herkesin 'gerçek' bir felsefeci olamayacağını (ve maalesef felsefenin o zaman ve hala günümüzde bile kötü gözle bakılıp eleştirildiğini...) ve Dünyadaki hiçbir yönetim biçiminin felsefeyle yönetilmeye uygun olmadığını, kısaca devleti,halkı ve ayrılıklarını,eğitim sistemini eleştiren, asıl olması gerekeni gösteren güzel bir kitap.
Ah Dr. Edith Eger.. Açıkçası daha önce hiç otobiyografi okumamıştım çünkü pek bana hitap eden bir tür olduğunu düşünmüyordum ama Edith ve Magda'nın Naziler zamanı Autswitchz'de yaşadıkları, annesini sadece bir seçim sonucu kaybetmesi(ve bunun pişmanlığını yıllarca içinde yaşaması), o toplama kampından Amerikalı askerler sayesinde kurtulup yeni bir hayata atılması ve yaşadığı bu kötü zamanları eşi kız kardeşlerinden destek alarak asla yaşlı ya da vakit geçti demeden okuyup çalışıp psikolog olup insanlara yardımcı olması ve yardımcı olduğu insanlar sayesinde aslında içten içe kendine de yardım etmesi, dönüm noktalarından birisinin bunun sayesinde olması.. Bir dönemlerin olaylarını bir çok kişiden farklı şekilde dinleyebiliriz ancak o olayın bizzat içinde, bire bir yaşamış olan insanlardan dinlemek çok farklıymış bunu yeni yeni anlıyorum. İyi ki sizi ve sizin hayatınızı tanıma okuma şansım oldu Edith Eger, bana ne yaşanırsa yaşansın olaylara iyi yönden bakabilmeyi ve geçmişimizi affedebilmeyi öğrettiniz.
AedenBilim
Başta ütopik bir kurgu gibi olsada ilerledikçe hayatımız,Dünyamızdaki gerçekler yüzümüze bir tokat gibi çarpıyor. İnsan değil insansı varlıklar olduğumuz, üretmeye değil tüketmeye odaklı olduğumuz ve bir köleden kukladan farkımız olmadığını... Bir oyuncak hamur gibi şekil veriyor bize bu Dünya yönetim sistemi, eğitimde ilkokuldan itibaren hayal gücünü kısıtlayıcı, çocukları ezbere bir sisteme zorlayıp çocuk yaşta kendilerine göre şekil vermeye başlıyorlar. Böyle devam edersek Dünyanın canını kaynaklarını petrol kömür elmas vb. şuursuzca, hiç bitmeyecekmiş gibi tüketirsek eğer bir gün yıkılan uygarlıklardan farkımız kalmayacak bizimde sonumuz gelecek. O yüzden artık tüketme odaklı değil üretme odaklı olmalıyız,bu sistemi değiştirmeli dünyayı ve doğal kaynaklarını sömürmek yerine onları koruyup sahip çıkmayı öğrenmeliyiz. Her insanın okuması gereken ve insanı derinden sarsan bir kitap. İyi ki sizi tanımışım Numi ve Sonje bana çok güzel şeyler kattınız..