Hayat, insanların birbirine yük olup sıkıntılar içinde boğulacakları kadar uzun değil, bu nedenle yol arkadaşı olmayı bilenler, her zaman kazanır. Onlar, yük olmak yerine yükü birlikte omuzlayıp hafifletmeye çalışırlar.
"Bir gün öğretmen de ölür. Ama ardından binlerce ve binlerce kişide yaşar o. Bir alev, sönmez bir ateş gibi, ilim meşalesini nesilden nesile devreder."
Zaman bir fırtınanın hızıyla her şeyi taşıdığı ve hepimizi yok ettiğinde var olan bir şeylerden bahsetmemize imkan kalır mı? Fırtına boyunca hızlanan geçici varlığımız ya dalgalar tarafından yok olacak ya da taşlara çarpıp parçalanacak mı? Üzerinde durabileceğimiz bir an bile yok...