Tasvirleri birazcık abartmış olabilir misiniz sayın Pamuk? Konudan, olaydan kopuyor hissine kapılıyorum. Belki de istenen bu oluyor bu kitapta! Hem gerçek gibi, hem de roman olduğunu unutturmuyor. Hikayeye dalma mesajı veriyor o haliyle…
Bir güncelleme, yarım bıraktım amaaa yukarıdaki fikrim şuna evrildi ki, tasvirlerle hikayeye çekilip sanki orada gibi hissettiğin anlar oluyor. O bibloya sen dokunuyorsun, o sesi sen duyuyorsun. Füsun’a sen bakıyorsun ve bir süre sonra Kemal oluyorsun. Bu Kemal olma duygusu bazen ağır ve yorucu , bazen acındırıcı, bazen tiksiniyorsun bile…