“Hayat gelir geçer.Ağır ve karanlık ve yorucu ve uykusuz ve zalimdir hayat.Umduğunla başına gelenler arasında dünyadan güneşe uzanan yol kadar mesafe vardır.Hep mutlu olmayı ummak kocaman bir aptallıktır.İnsan sadece kendi olmalıdır.Kendi denilen şey neyse o.”
.
Aynı aileden üç kuşak kadın hikayesini okuyoruz daha doğrusu delirmelerinin hikayesini.Yaşanılan kayıplar,acılar,aldatmalar,anlaşılmamalar en çokta sevgisizlik.Okurken o kadar yer ediyor ki içinizde bu sevgisizlik “Her çocuk emin olmalı annesinin sevgisinden.Bir tek bu bilgi bile yeter insana ömür boyu ayakta durabilmek için.”diyor Zeynep Kaçar.
.
Sabiha,Saliha,Füsun,Efsun,Muhsin ahh Muhsin ..Okurken ilk başta kim kimdir anlamıyorsunuz ilerledikçe taşlar yerine oturuyor ama sonra yine o sandığınız insanlar sizi şaşıtıyor.Bu acıların hepsinden kaçmak için kendilerine bir kabuk yaratmışlar.Sizde onlarla beraber teker teker o kabukları çıkartıp atıyorsunuz.