Merve
@MerveSarioglu85
Instagram: mervegibibiri
Twitter: lolaangieblack
Senin aşkın senin. Sana ait. Aşkını reddetse bile onu değiştiremez. Sadece ondan faydalanamaz, hepsi bu. Verdiğin, Momo, sonsuza dek senindir. Sakladığın ise ebediyen yitmiştir.
Reklam
İtiraf ediyorum, kalın klasikler beni ürkütüyor. Bununla birlikte ne olduğunu anlamadan biten, su gibi akan, dili çok akıcı bir kitap okudum. Germinal, 1860’lar Fransa’sında maden ocaklarında çalışanların sefaletini, her şeye rağmen hayata tutunma ve hayatta kalma çabalarını, en sonunda da çileden çıkıp greve gitme süreçleriyle bu grevin sonuçlarını anlatıyor bize. Özellikle maden işçilerinin yaşadıkları hayat çok vurucu şekilde anlatılmış. Zola betimleme yeteneği ile harikalar yaratmış zaten, adeta madenleri çizmiş, gecekonduları sahnelemiş gibi. Okurken sanki okumuyor da bir film izliyormuş gibi gözünüzün önünde canlanıyor her şey. Haliyle benim için bu kadar beğeneceğimi tahmin etmediğim, şaşırtıcı derecede keyifli bir okuma deneyimi oldu.
Jean-Louis Fournier’in kişisel hayatına konuk olmak her daim enteresan geliyor bana. Yazarın yaptığı iş, kendi hayatının parçalarını önümüze sermesi mevzusu bana biraz Annie Ernaux’un yaptığı şeyi hatırlatsa da Ernaux’un kendini ve duygularını metin dışında tutmasıyla oluşturduğu tarzın tam tersi şekilde tamamen kişisel ve tüm duygularını da işin içine kararak oluşturduğu bir tarzı var yazarın. Daha önce Dul’u okumuş, karısını kaybettikten sonraki ruh halini dinlenmiştim. Bu kez Tek Yalnız Ben Değilim’de adından da belli olduğu üzere yalnızlığı üzerine konuşuyor yazar. Ama sanki kafası biraz karışık gibi. Yalnız olmaktan, insanların onunla ilgilenmemesinden nefret ediyor ama aynı zamanda etrafı kalabalıklaştığı anda sıkılıyor, ilgi gördüğü anda bezmeye başlıyor. Hem yalnız bırakılmışlık halinden, hem de insan yoğunluğundan şikayet ediyor sık sık. Birileri onunla iletişime geçsin istiyor ama konuşmasınlar, kendilerini anlatmasınlar, sadece onu dinlesinler, ona ilgi göstersinler istiyor. Yani aslında aradığı tek taraflı bir iletişim, biraz bencilce bir ilgi açlığı. Okurken ister istemez “Haksızsın ve bencilsin Fournier,” dedim. Ama ister istemez yaşının getirdiği bazı durumlara da yormaya eğilimli olduğumu fark ettim. Yaşlılık zor, yaşlıları anlamak daha zor.
Annie Ernaux sevgimi bilen bilir, bir başka düşkünüm kendisine. Hemen hemen tüm kitaplarını da okudum. Bir Kadın okumadığım kitaplarından biriydi ve Babamın Yeri benzeri bir yol çizdiğini biliyordum. Okuyan bilir, Babamın Yeri yazarın babasını kaybettikten sonra kaleme aldığı, babasının hikayesi ve babasına olan duygularını anlattığı bir kitaptı. Aynı şekilde Bir Kadın da Alzheimer olan ve bir bakım evinde yaşayan annesinin ölümünden sonra annesinin hikayesini ve ona dair duygularını anlattığı bir kitap. İncecik ama duygu yoğunluğu yüksek bir okuma. Okurken ister istemez kendi annemle olan ilişkilerimi sorguladım. Yer yer Ernaux’u suçladım, yer yer haklı buldum. Birçok duyguyu bir arada yaşattı bana. Ernaux okumalarının böyle bir etkisi oluyor her zaman. Tam da bu yüzden seviyorum.
Reklam