Merve
@MerveSarioglu85
Instagram: mervegibibiri
Twitter: lolaangieblack
Sosyal Medya Uzmanı
18 Ağustos 1985
397 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Sabitlenmiş gönderi
Ian McEwan’ın Sahilde’sinden ve kitaptan uyarlanan film On Chesil Beach’ten bahsettim.
youtu.be/f-K3aH9Fj08
Yakın zamanda 2021 Uluslararası Booker Ödülü kazananı Gece Tüm Kanlar Karadır‘ı okudum. Kitap hakkında karışık duygular içerisindeyim kesinlikle. 1. Dünya Savaşı’nda Fransa için savaşan Senegalli askerlerden biri olan Alfa Ndiaye, en yakın arkadaşı Mademba Diop mavi gözlü bir asker tarafından öldürülünce intikam hastalığına tutulur ve her gece bir mavi gözlü düşman askeri öldürüp ellerini keserek birliğine geri döner. Kitap Alda Ndiaye’nin içindeki intikam ateşinin bir hastalığa dönüşerek yavaş yavaş onu delirtmesinin ve birliğindeki herkesin başlangıçta onu bir kahraman gibi görürken nasıl da yavaş yavaş ona sırtını dönmeye başladığının hikayesini anlatıyor bize. Kitap kesinlikle vurucu, hikayesi çarpıcı, romana konu olan intikamın gittiği yolu ve Alfa’nın sonuna doğru adım adım ilerleyişini okumak merak uyandırıyor ister istemez tedirgin ediyor. Bununla birlikte Booker materyali mi, ondan emin değilim. Yine de okuduğum için pişman değilim.
Pek sevgili Book Date grubumuz ile yakın zamanda Fournier okumaları yapmaya karar verdik ve kurguda kronolojiyi takip ederek ilk olarak Asla Kimseyi Öldürmedi Benim Babam’ı okuduk. Ben oldum olası Fournier sevmişimdir çünkü kişinin en insani, hatalı, yanlış taraflarını ortaya koyar bir tavrı var. Asla Kimseyi Öldürmedi Benim Babam da aslında babasıyla bir iç hesaplaşma diyebiliriz. Okurken fazlaca içselleştirdiğim tarafları oldu. Özellikle de alkol problemi olan babayla büyümek konusu bayağı zorladı beni. İncecik ama vurucu bir kitaptı. Fournier’in genel olarak böyle bir etkisi var zaten. Ayrıca okurken bende Edouard Louis’nin Babamı Kim Öldürdü adlı kitabıyla çok benzer bir tat bıraktı. O da beni oldukça etkileyen metinlerdendi. Sonuç olarak Fournier’nin bence en özellerinden bu kitap. Okuyun.
Nobelli Jon Fosse her zaman sevdiğim bir yazar olmuştur, özellikle de Sabahtan Akşama’yı pek severim. Bununla birlikte bu kez çok da alışık olmadığım ve beni şaşırtan bir tarzda yazdığı bir kitabıyla karşı karşıyayız. Beyazlık incecik, 58 sayfalık bir kitap ve arabası bir ormanın kenarında çamura saplanan bir adamın kar yağmaya başlayınca yardım bulmak için ormanın derinliklerine girmesini ve ormanda yaşadığı bazı esrarengiz olaylara verdiği enteresan tepkileri anlatıyor bize. Kitabı benim için diğer Fosse kitaplarından ayıran taraf tarzı ve üslubuydu sanırım. Kahramanımızın içsesini okuyoruz kitapta ve bunu okumak sanki tüm olay boyunca hiç durmadan kendi kendine konuşan bir adama aralıksız kulak misafiri olmak gibi. Arka arkaya, yoğun bir düşünce akışı, kendisiyle çatışma halinde olması ve gerçek ile hayal atasındaki gitgelleri ile oldukça enteresan bir metin okuyoruz. Sevdim mi sevmedim mi emin değilim ama okuduğuma memnunum kesinlikle. Bir de keşke sonundan %100 emin olabilseydim. Muallakta kalmak sanırım beni biraz rahatsız etti. Yine de güzel bir okumaydı.
