İnsanlara dikkat edin, gösterme çabası içinde oldukları her şeyden yoksundurlar. Göze sokulan iyilik, dürüstlük, sevgi... İnsan, özümsediği şeyleri dillendirme ihtiyacı hissetmez. Eğer böyle bir ihtiyaç duyuyorsa, bahsettiği o konudaki eksikliğini telafi etmeye çalışıyordur.
Çünkü insan psikolojisi böyle çalışır. Kendisinde eksik olan her ne ise, bu eksikliğin yokluğunu dile dökerek kapatmaya çalışır. Hatırlayın, en azılı yalancı dürüstlükten en çok bahsedendir. Bütün katiller cinayete en çok ses çıkartanlardır. Seviyorum diye bağıran, kolay aldatır.
Çünkü hatırlayın, en tekinsiz insanın dilinde sürekli bana güven naraları vardır. Kendisinin güvenilmeyecek birisi olduğunu bildiği için, karşıdaki de biliyormuş gibi bunu, bu fikri değiştirmeye dönüştürmeye çalışır. Güzel olanın ben güzelim dememesi gibi düşünün.
Nietzsche'nin sözü ile floodu bitirelim; "Kim namus ve ahlak şövalyeliği yapıyorsa bilin ki en namussuz odur!"