Merve
@Meyv
904 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Reklam
Jack London’ın kalemini nasıl bilirdiniz?
Benim açımdan cevaplarsam: Deniz, doğa, macera temalarıyla harmanlanmış, hak ve hukuk arayışına, toplum düzeninin sorgulanışına odaklanan bir yazar olarak bilirim kendisini. Ancak bu kez, okuduğum tüm Jack London romanlarından oldukça farklı bir eserle karşılaştım.
Yıldız Gezgini, Jack London’ın alışıldık doğa ve macera temalarının çok ötesine geçerek, ruhun ve bilincin zamanlar ötesi yolculuğunu konu edinen oldukça sıra dışı bir metin. Başkarakterimiz Darrell Standing, bize bir hapishane hücresinden seslenir. Müebbet hapis cezasına çarptırılmıştır. İlk etapta bu cezanın gerekçelerini okuyacağımızı düşünürüz, fakat yazar bizi yanıltır. Darrell Standing, zamanla bedenin sınırlarını aşarak geçmiş yaşamlara yolculuk yapabilen, astral seyahatlerle farklı zaman ve mekanlarda bambaşka maceralar yaşayan birine dönüşür. Peki, bunu nasıl başarır?
Hapishanede başına gelen bir dizi olayın ardından deli gömleğine bağlanır. İlk başta öleceğini düşünürken, bir arkadaşının da yardımıyla bu durumu avantaja çevirir. Madde ile ruh arasındaki gerilimi kullanarak, bu fiziksel işkenceyi bir tür zihinsel özgürlük aracına dönüştürmeyi başarır. Bu noktadan sonra yazar, bizi yalnızca ana hikâyeyle sınırlı bırakmaz; geçmiş yaşamlara dair birçok farklı öyküyle zamanda yolculuğa çıkarır.
Yine de, London yalnızca bir macera ya da geçmişe gitme hikâyesi anlatmakla yetinmez. Arka planda, insanın kanını donduran işkenceler ve dönemin hapishane koşulları da tüm gerçekliğiyle resmedilir.
Metinden bana en çok kalan ve en dikkat çekici olan şey ise, insan ruhunun ölümsüzlüğüne dair söyledikleriydi. Zamanın çizgisel değil, döngüsel olduğunu savunan bu güçlü eser, Jack London’ın edebi kimliğine bambaşka bir derinlik katıyor.
Yuva ve Yaz Evi, Daha Sonra gibi kurgu eserleriyle tanınan Alman yazar Judith Hermann’ın, kendi anılarından yola çıkarak kaleme aldığı kitabı Birbirimize Her Şeyi Söyleyebilirdik, otobiyografik yönleri ağır basmasına rağmen bir roman okuyor hissi uyandırıyor. Kitabın arka kapak yazısında bunun bir anı kitabı olduğundan bahsedilmeseydi, rahatlıkla kurgu bir eser sanabilirdim.
Kitap üç bölümden oluşuyor. Birinci bölümde yazarın psikanalisti ve arkadaşlarıyla ilişkilerine tanık oluyoruz. Okumaktan en çok keyif aldığım kısım burasıydı. İkinci bölümde ise yazarın doğup büyüdüğü aile ortamı anlatılıyor. Son bölümde ise pandemi döneminde yazlık bir eve kapanmasını ve yazma motivasyonunu konu alıyor.
Metnin ritmi oldukça yüksek; elinize aldığınızda kısa sürede bitirmeniz mümkün. Yazarın dili de son derece sade. Ancak sanırım yazarı ve bu kitabını çok sık görüp duymam nedeniyle beklentim biraz fazlaydı. Ne yazık ki metinle tam anlamıyla bağ kuramadım. Yazarın üslubu ve anlatım tarzı beni metnin içinde tutmaya yetmedi. Bu nedenle, şimdilik diğer kitaplarını okuma konusunda bir motivasyonum yok.
Öykü yazmak kuşkucu olmaktır. Okumak da kendini buna kaptırmaktır. Her öykü bir hayaleti anlatır. Sonunda öykünün merkezi bir kara deliktir, ama delik kara değildir ve karanlık da değildir. En iyi ihtimalle parıldayabilir.
