Merve
@Meyv
901 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Cennette Gibiyim, Sibel K. Türker’in bol ödüllü ve sarsıcı romanı. Hikayenin merkezinde Temenni var: Babası annesini öldürdükten sonra teyzesinin evine yerleşen, hayatı bir anda eksilen bir çocuk. Ve kitabın en vurucu noktası da tam burası, kadın cinayetlerinin geride bıraktığı çocukların yaşamına bakması.
Temenni’nin dünyasını okurken yalnızca bir çocuğun yaşamını değil, kadınlara düşman bir aile ve toplumun en sinsi damarlarını da görüyoruz. Bu dünyayı yüksek sesle değil, iç sesle kuruyor yazar. Zaten son derece travmatik olan bir trajediyi dramatize etmeye çalışmıyor, acıyı büyütmek yerine geri çekiliyor.
Acının etrafında dolaşan, onu doğrudan söylemek yerine zarif bir dille saran bir anlatım tercih edilmiş. Sanırım beni en çok mesafede bırakan şey de tam burası. Metnin dili son derece şiirsel, kırılgan ve estetik. Fakat bu incelik, anlatılan acının sertliğiyle her zaman aynı yerde buluşmuyor. Sanki yazar, hikâyenin zaten ağır olan dramatik yükünü artırmamak için bilinçli olarak geri çekilmiş. Bu tercih kuşkusuz saygılı ve ölçülü bir anlatı kuruyor; ancak bazı anlarda Temenni’nin yaşadığı ham, çıplak acının metinde tam karşılığını bulamadığını hissettim. Belki de bu yüzden kitap boyunca adını koyamadığım bir mesafe duygusu oluştu.
Geride kalan çocuğun gözünden anlatılan bu hikâye çok kıymetli; ama anlatının fazla şiirsel tonu beni metnin biraz dışına itti. O yüzden kitabı takdir etsem de, ona karşı ne hissettiğim konusunda hâlâ emin değilim.
Annabelle Hirsch’in kaleminden 100 Nesnede Kadınların Tarihi. Yazar bu kitapta büyük anlatılar kurmak yerine, kadınların hayatına değmiş nesnelerin izini sürüyor. Kimi zaman bir giysi parçası, kimi zaman bir alet, kimi zaman da görünüşte sıradan bir eşya. Ama her biri, kadınların dünyadaki yerini sessizce değiştirmiş küçük devrimler gibi.
Kitabın en hoş yanı, bu nesneleri akademik bir mesafeyle değil, kısa hikâyecikler aracılığıyla anlatması. Her bölümde bir nesneyle karşılaşıyor, ardından onun etrafında örülen tarihsel ve toplumsal anlam katmanlarını keşfediyoruz. Böylece nesneler yalnızca eşya olmaktan çıkıp birer tanığa dönüşüyor.
Kitabın genelini çok sevmiş olsam da benim için özellikle ilk yüz sayfa ayrı bir keyifti. Tarih öncesi çağlardan anlatmaya başlayan yazarın seçtiği nesneler ilgimi fazlasıyla çekti. Tarihin bazen bir nesnenin kenarında, bir çekmecenin dibinde ya da bir kadının günlük hayatında saklı olduğunu hatırlatan güzel bir metin. Üstelik bunu son derece akıcı ve keyifli bir anlatıyla yapıyor.
Hayır, Adalet Ağaoğlu’nun Dar Zamanlar Üçlemesi’nin son halkası. Üçlemenin önceki kitaplarında yıllara yayılan bir hikâyeyi izlerken, burada zaman daralıyor; ilk kitapta tanıdığımız Aysel’in bu kez yaşlılık zamanlarını ve elbette yine Türkiye’yi okuyoruz.
Kitabın ilk yarısı benim için büyük bir okuma keyfiydi. İç monologların ritmi, karakterlerin kendi içlerine doğru yaptıkları o küçük ama derin yolculuklar… Tam sevdiğim türden bir anlatı. Cümleler sanki zihnin içinden geçerken yakalanmış gibi; kırılgan ama canlı.
Fakat sonra metin yavaş yavaş başka bir yere evriliyor. Gerçek ile hayalin sınırı bulanıklaşıyor; sahneler birbirinin içine sızıyor. Bir noktadan sonra neyin yaşandığını, neyin yalnızca zihinde kurulduğunu ayırt etmek zorlaşıyor. Bu muğlaklık bazı cümleleri büyülü kılarken bazılarını da biraz havada bırakıyor.
Yine de üçlemenin son sayfasını kapattığımda içimde tuhaf bir memnuniyet vardı. Dar Zamanlar benim için kusursuz bir okuma yolculuğu oldu.
