Merve
@Meyv
901 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
İtalyan yazar Vincenzo Latronico’nun Kusursuzluk’u, adının vaat ettiği mükemmelliği daha ilk sayfalarda incelikle bozan, çatlaklardan sızan bir hayat anlatısı. Roman, göçebe bir çiftin şehirler arasında sürüklenen yaşamı üzerinden, kök salamamanın o tanıdık huzursuzluğunu gündelik olanın içine yerleştiriyor. Ne büyük kırılmalar var ne de dramatik yükselişler; aksine, her şey fazlasıyla normal ve bu yüzden rahatsız edici ölçüde gerçek.
Latronico’nun metni, bizim kuşağın ruhuna sızan o sessiz boşluğu yakalıyor. Her yere ait olup hiçbir yere ait olamama hâlini yani. Benim için ise en ilginç olan nokta şu oldu: Yazar anlatıyı kurarken çağımıza dair somut referanslar kullanıyor, ki bu normalde pek haz ettiğim bir tercih değildir, metnin ruhunu zedelediğini düşünürüm. Oysa bu romanda, bu detaylar öylesine yerinde ve ölçülü ki, kurgu adeta onlarla nefes alıyor.
Bu romanı okurken, bir hikâyede değil de bir hâlin içinde hissettim kendimi. Yavaş, neredeyse silik ama tam da bu yüzden kalıcı bir anlatı. Yazarın bahsettiği kusursuzluk burada bir hedef değil, ulaşamamanın kendisi. Ve belki de bu yüzden, fazlasıyla tanıdık. Çok sevdim.
Aşktan ve Gölgeden, benim için biraz geç kalınmış ama iyi ki yaşanmış bir tanışma oldu Isabel Allende ile. İlk sayfalarda zihnim, birbirine giren aile hikâyeleri arasında hafifçe sendeledi; kim kimdi, kim kimin geçmişiydi derken okur olarak küçük bir yön kaybı yaşadım. Ama sonra anlatı berraklaştı, karakterler yerli yerine oturdu.
Irene ve Francisco’nun yollarının kesişmesiyle şekillenen hikâye, yüzeyde bir aşk anlatısı gibi dursa da aslında bir ülkenin karanlık hafızasına açılan bir kapı. Politik baskı, kayıplar ve zorla unutturulmaya çalışılan gerçekler arasında aşk, neredeyse geri planda kalan ama yine de varlığını hissettiren bir damar gibi ilerliyor. Bu yönüyle roman, duygudan çok vicdana dokunuyor. Okuru sadece bir hikâyeye değil, bir tanıklığa da davet ediyor.
Özlemle beklenen bir kavuşma gibiydi bu kitabı okumak benim için. Sevdim; tek eleştirim, bazı cümlelerin kendi yankısına fazla kapılıp metnin ritmini zaman zaman sekteye uğratması. Ama bu bir sorun mu? Asla. Tanıştığımıza çok memnun oldum sevgili Allende, belli ki daha çok buluşacağız.
Fransız yazar Jerome Ferrari’nin Sentinel Adası, farklı zamanlarda ve farklı karakterler üzerinden ilerleyerek insanın şiddetle, iktidarla ve medeniyet fikriyle kurduğu problemli ilişkiyi kurcalayan bir roman. Ama nasıl bir roman? Parçalı yapısıyla okuru küçük küçük hikâyelere sokan, sonra da hepsini tek bir büyük anlatıya bağlamaya çalışan bir metin. Beş bölüm var; her biri kendi derdini anlatıyor gibi ama aslında aynı gövdeye hizmet ediyor. Teoride çok cazip. Pratikte… ben o bağları kuramadım.
Ferrari’nin dili kesinlikle oyuncaklı; cümleler kıvrılıyor, kelimelerle oyunlar yapılıyor, yer yer hayran bırakıyor. Ama bir noktadan sonra bu gösteri benim için metnin önüne geçti ve hafif bir kafa karışıklığına dönüştü.
Kısacası, takdir ettim ama hissedemedim. Bu, yazarın dilini sevmediğim anlamına gelmiyor; aksine, dilimize çevrilecek başka bir kitabını yine merakla okurum.
