Merve
@Meyv
902 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hayır, Adalet Ağaoğlu’nun Dar Zamanlar Üçlemesi’nin son halkası. Üçlemenin önceki kitaplarında yıllara yayılan bir hikâyeyi izlerken, burada zaman daralıyor; ilk kitapta tanıdığımız Aysel’in bu kez yaşlılık zamanlarını ve elbette yine Türkiye’yi okuyoruz.
Kitabın ilk yarısı benim için büyük bir okuma keyfiydi. İç monologların ritmi, karakterlerin kendi içlerine doğru yaptıkları o küçük ama derin yolculuklar… Tam sevdiğim türden bir anlatı. Cümleler sanki zihnin içinden geçerken yakalanmış gibi; kırılgan ama canlı.
Fakat sonra metin yavaş yavaş başka bir yere evriliyor. Gerçek ile hayalin sınırı bulanıklaşıyor; sahneler birbirinin içine sızıyor. Bir noktadan sonra neyin yaşandığını, neyin yalnızca zihinde kurulduğunu ayırt etmek zorlaşıyor. Bu muğlaklık bazı cümleleri büyülü kılarken bazılarını da biraz havada bırakıyor.
Yine de üçlemenin son sayfasını kapattığımda içimde tuhaf bir memnuniyet vardı. Dar Zamanlar benim için kusursuz bir okuma yolculuğu oldu.
Reklam
İrlanda Defteri’ne tek kelimeyle bayıldım. Meltem Gürle’nin eğitim için gittiği İrlanda’da geçirdiği üç yılın izlerini taşıyan bu metin, kişisel bir deneyimden doğsa da okuru geniş bir edebî iklime davet ediyor. Kurgu dışı bir kitap bu; ama cümleler öylesine incelikle kurulmuş ki, zaman zaman bir romanın içinde yürüyormuşsunuz hissine kapılıyorsunuz. Çünkü yazar, İrlanda sokaklarında dolaşırken yalnızca coğrafyayı değil; hafızayı, edebiyatı ve gündelik hayatın kırılgan ayrıntılarını da kayda alıyor.
Kitabın en büyüleyici yanı, İrlanda edebiyatının büyük isimlerinin ve önemli eserlerinin metnin içine doğal bir akışla serpiştirilmiş olması. Okurken etrafınızın İrlandalı yazarlar ve şairlerle kuşatıldığını hissediyorsunuz; sanki bir masada çay içerken kulağınıza onların cümleleri çalınıyor.
İrlanda’nın tarihine, kırılma anlarına, kültürel damarına da değiniyor yazar. Fakat bunu kuru bir bilgi aktarımıyla değil, hayatın içinden süzülen anekdotlarla yapıyor. Bu yüzden hiçbir şey bilgi gibi durmuyor, hepsi anlatının dokusuna karışıyor. Akıcı, zarif ve sahici bir metin. Ben çok sevdim; bazı kitaplar sessizce kalbinize yerleşir ya, işte tam öyle.
“İntihar etmeyeceksek içelim bari!” diye başlayan Bir Düğün Gecesi, Dar Zamanlar Üçlemesi’nin ikinci kitabı ve yine çok güçlü bir metin. Yazar bir düğün gecesinin birkaç saatine koskoca bir dönemi, farklı sınıflardan ve dünya görüşlerinden karakterlerin geçmişini, bugününü ve hayal kırıklıklarını sığdırıyor.
Roman tek bir gecede geçiyor; ama o gecenin içinde yıllar var. Kırgınlıklar, suskunluklar, ideolojik savrulmalar… Yazar belki de en ustaca yaptığı şeyi bu kitabında da yapıyor: Bireye bakarak toplumu, topluma bakarak bireyi anlatıyor. Hiçbir karakter yalnızca kendinden ibaret değil; her biri yakın Türkiye tarihinin taşıyıcısı gibi. 12 Mart’ın gölgesi, aydın olma sancısı ve yenilmişlik hissi iç monologlarda dolaşıyor. Dışarıda müzik çalarken içeride herkes kendi vicdanıyla baş başa.
Ölmeye Yatmak kadar sarsılmadım belki; ilk kitabın bireysel yoğunluğu bende daha derin bir iz bırakmıştı. Ama Bir Düğün Gecesi kolektif bir kırılmayı gösterme biçimiyle çok önemli, çok kıymetli bir roman.
