Mən qulaq asmırdım qapı dalından,
Səni izləmirdim səndən gizlicə.
Mən sənə güvəndim, inandım sənə -
Bilmədim, sən məni aldatdın necə...
İndi gəlib üzr istəyəcəksən,
Niyə bağışlayım,
Nəyi və kimə...
Səni sevməsəydim, bağışlayardım
Nə üzlə qaytarım səni qəlbimə?!
Bu dünyanın bana göre bir yer olmadığını hissediyordum. Burası birtakım hayâsız, yüzsüz, dilenci kılıklı, ukala, yırtık ve açgözlü insanlara aitti. Burası, dünyanın düzenine göre yaratılmış olanlar, yeryüzü ve gökyüzünün altındaki güçlüler, kasap dükkânının önündeki bir parça kokmuş et için kuyruk sallayan köpek gibi yalakalık yapanlar içindi.
Və hər kəs gözünü səmanın dərinliklərinə, bütün hədlər və ziddiyyətlər birləşən nöqtəyə zilləyərək, bu dünyada özünün tənhalığı ilə bağlı gizli və şirin düşüncələrdən əzab çəkirdi.