Keşke bu kitapla Shakespeare okumaya başlasaydım dedirtti çünkü okuduklarım arasında en keyif aldığım, en kolay okunan oyundu. Konunun nereye gideceği baştan kendini belli etti diye düşünürken mahkeme sahnesindeki zekice oyunlarla her şey tersine dönüyor ve okura basit ama kolayca unutulan önemli bir ders veriyor. Ayrıca karakterlere kolayca alıştım ve kitabın başındaki karakter listesine dönüp durma ihtiyacı duymadım. Sürekli başa dönmem gerekmediği için de daha büyük bir zevkle okudum. Tekrar tekrar okumak isteyeceğim bir oyun oldu.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İnsanlara inanmıyordu. Hiçbir yüz ifadesine, hiçbir gerçeğe, hiçbir hoş cümleye bile tamamen güvenmiyordu. Bir tek mütemadi şüpheler ve soğuk sorular içinde yaşamak zorunda olduğunu biliyordu.
Okurlar Rooney'nin yazımı hakkında iki zıt kutba ayrılmış. Seven çok seviyor, sevmeyen başka bir kitabına bile şans vermek istemiyor. Ben seven kutupta kendime yer buldum. Rooney, Connell ve Marianne ismindeki ''normal'' olan ama hiç de öyle hissetmeyen iki gencin yıllara yayılan, dostluktan sevgililiğe gidip gelen ilişkilerini kitabı elimden bırakamamama neden olan bir üslupla anlatmış. Soğuk ve direkt bir şekilde yazıyor, cümleleri betimlemelerle süslemek yerine genelde kısa ve öz bir şekilde bitiriyor. Bu bana yetersiz değil de karakterlerin ruhuna uygun geldi. Dünya onların çevresinde hızla dönerken zaman yalnızca onlar için durmuş gibi hisseden gençlerin günlerini anlatmak için uygun bir yol seçtiğini düşündüm. Yazarın kesme işaretlerini kullanmaması da beni zorlamadı. Kitap okumayı ne kadar sevse de bir oturuşta 30-40 sayfadan fazla okumayan biriyim ama Normal İnsanlar'ı elime aldığım gibi kendimi 90. sayfada buldum.
Marianne ve Connell'ın toksik, bir yere varmayan ilişkisi beni sinir etse de bunu gerçekdışı bulmadım. Marianne'in ailesinden alamadığı sevgiyi romantik ilişkilerinde yakalamak için güçsüzleşmesi, kendini kaybetmesi çok acı olsa da gerçekti; Connell'ın özgüvensizliği, kendini sürekli yetersiz ve aptal hissedip iç dünyasında kendi kendine eziyet etmesi de yine acı ve gerçekti. Severek okudum, dizisini de 2025'te izlerim umarım.
Olduğuna inanmadığınız bir şeyi yok edemezsiniz. Ama bir şeyin varlığını zedelemek istiyorsanız ona olan inancı yok ederek işe başlayabilirsiniz.
Bir şeyi yok etmek istiyorsanız, onu içerden fethetmelisiniz.