Milo
@Milo8
615 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Reklam
"Yağmur dinip tufanın suları geri çekilince Tanrı konuştu: "İnsanlar yüzünden yeryüzünü bir daha lanetlemeyeceğim. Çünkü insanın yüreğindeki eğilimler çocukluğundan itibaren kötüdür."
Tanrı verdiği sözü tuttu mu? Bunu henüz bilmiyorum."
Yazarın ölmeden önce kaleme aldığı eserlerden biri Tanrısız Gençlik, yıl 1937, Führer'in saçtığı faşizm tohumları dallanıp budaklanmış, nesillerin iliklerine işlemiş ırkçılık, savaş, yıkım ve militarizm, öyle kolay kolay çıkabilmesi mümkün değil, faşizm istilacı yabani parazit bir ottan beter, köklerini söküp koparıp atmadıkça her şarttan kendi lehine bir çıkar elde edebilecek konumda.
Çok tanıdık geldi değil mi?
Çünkü onlar şanlı zaferler yazacaklarına inanıyorlar, imparatorluk ne ki dünyaya hükmedeceklerini, İskender'i Sezar'ı ve daha nice kralı geçmişin tahtından sallayıp tarihi baştan kendi elleriyle kanla yazacaklarına inanıyorlardı, doğrunun gölge bile yapamadığı bir çağda onların gerçeği gerçek onların ülküleri mutlakiyetti.
Şimdi devam ediyor yine aynı masal, inananlar ellerinde dillerinde aynı ezberle meydanlarda, makamlarda ve nesilden nesle aynı noktada.
Tanrısız Gençlik muazzam bir eser, eserin çevirmeni Gülperi Zeytinoğlu muazzam bir iş çıkarmış, tekrar okumayı düşünüyorum ama umarım yazarın diğer eserleri dilimize kazandırılır.
"Göğüs kafesimizin içinde kalbimizin kaç milimetre ilerisinde olduğunu bilemediğimiz bir dikiş iğnesi... (Plak yeni bir şarkıya başlar.) Yaşamaktan kaç bin kere umudumuzu kestiğimiz halde, kaç kere yaşama umudu uyandıran bir dikiş iğnesi... Bir dikiş iğnesini kucaklamışım."
"Ah Ya Rab Yehova" öyküsünün oyunlaştırılmış haliymiş Sahibinin Sesi, yazarla tanışma eserim, böylesine etkileyici ve güçlü bir kalemle tanışmak için uygun bir başlangıç mı emin değilim fakat gerçekten çok etkilendim.
Bilal Bey dönemi içerisinde okumuş kültürlü ve nispeten üst sınıftan gelmiş bir adamdır, ömrünü kendi düzenince adeta evcilik oynayarak muntazam bir işleyişle geçirirken hayatın iplerini elinde tuttuğunu sanırcasına bir diktaya kapılır, her şey gözüne muazzam gelirken aslında gerçek dökülmeye başlar, asker kaçağıdır, o üst sınıflığının kalıntısı bile kalmamıştır, bütün ahlaki ve sosyal değerleri yozlaşmıştır, kendisine yarattığı hayat ve kimlik dahi ne aitliğin içine sığabilir ne de gerçek olabilir, cümbüşlü yıkımı o zaman başlar işte.
Bir çağ yangınını kelimelere dökmüş Sevim Burak.
Dava'nın Josef K'sı, Kapıların Dışında'nın Beckmann'ı, hatta Cesaret ananın çocukları, bireyin değerler nezdinde erdemsizliğiyle pare pare yıkılışı, muhteşem bir eserdi.
"güneşin bulutları sıyırarak
dünyamı aydınlatmasını bekliyorum
camın arkasında
karşı dağlar kapkara
karanlık kuşlar
bir yerlere kona kalka
ışıtıyor karanlığı
ardından toplaşıp
yumak olup
uzaklaşıyorlar
bilmediğimiz o yere
dünyanın benimle
birlikte aydınlığı beklemesi de
çok anlamlı geliyor bu sabah"
Leyla Erbil'in son romanı Tuhaf Bir Erkek, kendi ifadesiyle Kalan'dan doğma bir anlatı. 2011-2013 yılları arasında ülkenin başında dolanan kara bulutların kaosu şimşek gibi üzerimize çaktığı, çoluk çocuk, ağaç, hayvan demeden hepimizin ölüm fermanının adım adım tek tek imzalandığı yıllar, ne kadar uzak geliyor ama ne kadar yakın değil mi? Topu topu toplasan 10 yıl ediyor altı üstü, 10 yıl koca bir insan ömründe ne kadar çok ne kadar az, 10 yıl bir ülkenin tarihinde ne kadar kanlı ne kadar yaldızlı?
Gorgo hala burada, Mefistofeles misali baş köşesinde izliyor dünyamızı.
Neredeyse bütün eserlerini okudum Leyla Erbil'in, kendine has üslubu hem bireysel hem toplumsal anlattıklarının özleşmesine dair o eşsiz anlatımını her eserinde apayrı hissettim, bu yılın sonunda bütün eserlerini kronolojik olarak tekrar okumak istiyorum.
