Milo
@Milo8
615 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
"Elmayı yediler ve iyiyi kötüyü tanıdılar, "Tanrı gibi" oldular. Hala da elmayı yemeye devam ediyorlar."
Öncelikle sanırım Ecinniler ile Dostoyevski okurken yaşanabilecek doyuma ulaştım sanırım çünkü kitabı okurken aklıma sürekli Ecinniler geldi
Dostoyevski'nin 1880 yılında tamamladığı eseri, bundan dört ay kadar sonra Büyük Bir Günahkar'ın anıları için çalışırken vefat ediyor, eser onun hayatının birnevi kılavuzu ve dökümü, yoksullar hastanesinde çalışan ve sarhoş kötü huylu babasının köylüler tarafından öldürülmesi, henüz 4 yaşındayken ölen oğlu Alyoşa, Sibirya'da sürgünken tanıştığı mahkumlar ve daha nice yaşadıklarından ve hayatındaki kişilerden sanki birer iz var kitapta.
19. Yüzyıl Rusya'sı, aile, din, toplum, birey, adalet, değerler, eğitim en başta olmak üzere bu bütün fikirler romanın ekseni diyebiliriz.
Muhakkak okunması gereken bir eser olduğu bir gerçek fakat kesinlikle doğru zamanı ve özveri istiyor.
Reklam
Noor genç bir kadın, iki oğlu var, yaşadığı coğrafyada Havva'dan bu yana hapsedilmiş o kaderin içinde. Üçüncü çocuğuna hamile kalıyor, tecavüze uğramasına rağmen bu ilişkiden tatmin olduğu için zina suçuyla recm edilmesi gerektiğini düşünüyor, tıpkı kendisinden önce milyonlarca kadına yapıldığı gibi.
Zana, küçük bir kız çocuğu, tecavüze uğradığı için hamile kalıyor.
Bir yabancı Avrupa'dan Noor'un köyüne insani yardım için geliyor ve bu kader karşısında Noor'un kaderini değiştirmek için mücadele ediyor.
Kadın ve biçilen kaderi.
Eserin dil ve anlatımını pek beğendiğimi söyleyemem dürüst olmak gerekirse, yer yer okurken bazı kısımları tekrar tekrar okuma ihtiyacı duydum.
Puan vermedi
"Yok etmişin kendini. Bağırıp çağırman ondan. Kendi sesini duymak istiyorsun."
"Kör şeytanın işi idi beni sevindirmek, ağlatmak. Var olmam başkalarının istemine bağlı kaldı hep. Ama bir defa, yalnız bir defa kendim olmak istedim."
Mikado'nun Çöpleri Melih Cevdet Anday'ın 1967 yılında yazdığı iki perdelik muazzam bir oyun.
Mikado incecik renkli çubuklarla oynanan bir oyun, çubuklar masaya dik bir şekilde bırakılır ve kural olabildiğince başka çubuklara dokunulmadan almak istediğiniz çubukları toplayıp en fazla çubuğu toplamaktır. Tıpkı bu yozlaşmış toplumda öylesine olağanmış gibi savrulup zamanla harmanlanan bireyler olarak benliklerimiz gibi.
Soğuk bir kış gecesi bir adam bir kadınla karşılaşır, kadının kucağında bir çocuk, gidecek yerleri olmadığı için adam kadın ve çocuğunu kendi evine odasına götürür. Her şey burada başlar, küçük bir odadan gözümüzü açtığımız dünya bizim dünyamız değildir, biz sadece o dünyanın kurallarını devam ettirecek bir nedenizdir, hayat karşısında kendisi için yaşamak isteyen kişinin beklentilerinin boşluğa düşmesi kaçınılmazdır, bu durum karşısında duyguların hezeyanı ve ömrü bu gerçeği kavramaya adamaktan başka bir şey kalmaz insanın elinde, tıpkı Mikado oyununda olduğu gibi kişi her şeyden arı salt benliğiyle varolmak için karman çorman bir çubuk yığınıyla uğraşması gerekir talihin izin verdiği şekilde.
Çok ama çok beğendiğim bir oyun oldu herkese tavsiye ederim, umarım bu oyunu sahnede izleyebilirim bir gün.
Bu akşam manolyalar bütünüyle açacak. Bir tek, rıhtımdan dönerken kopardığı şu çiçek açmayacak. Zaman, kendi kendine denk zaman, bu unutulmuş açılışın üzerinden akıp gidiyor.
Reklam