Milo
@Milo8
615 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
"günlerini unutmayan giderek devleşen bir bilinç gibi; küllerimiz düşlerimiz ve karıncalarımız karışmış da olsa birbirine onlardan da değilsin sen, sen hiçbir yere ait değilsin, aitsiz kimliksin sen, "Aitsiz Kimlik!"
"ya uymak ya yok olmak" öğüdüne kulak asmıyor görünsen de şu bilinmezlik, - sizlerin de (okurların) ayırdına çoktan varmış olacağınız biçimde -, akorsuz iki kalp taşıyan insana dönüştürmüştü seni! "
"bir tek kalbine her şeye seyirci iki kalbin senin daha mı az yaralı diyorum ruhunu saran inleyen nağmelerle?.."
Zenime'ydi adı.
Asrın kadını adeta Zenime, Havva'dan bu yana bir kadının elinden çalınan milyonlarca zerresi hayatına rağmen, yurt dışında İslam'da humanizm dersleri vermiş, antik bir çağdan kalma bir kraliçe edasıyla ömrünün baharını geçirirken mor bir kaftanı sırtına geçirip bütün bu asırdan ve asrın ardının canına yandığı için kaçıp bırakmış Zenime.
Yaşamış günahı ve sevabı, iyiliği ve kötülüğü, tinselliği ve maddeyi, geçmişi ve geleceği, hepsinin hesabını şimdi bir bir vermek kalmış ona, bir aynanın karşısında bekleyişin süslü imparatorluğunda yeniden gencecik bir kız henüz daha ilk aşkın tatlı sarhoşluğunda ve kırılganlığıyla ruhunda tazecik, tahtında gözleri ömrünün ufuk çizgisinde bütün bu hesaplaşmanın kesimini bir Mefistofelesvari cüce görüyor.
Zenime cümbüşün gürültüsünü karıncaların fısıltısından duyuyor iliklerine kadar işleyen, esen rüzgar tüylerini ürpertiyor, talih kuşunun tüyleri gökten yağmur misali dökülüyor.
Reklam
"Gönlümün şudur diyebileceğim hiçbir maksudu yok. Bilirsiniz sizden hiçbir şey saklamam."
"Asıl maksudu olmadığı için gönlün arayışta. 'Maksudumu bulursam rahatlarım,' diye gönlün hep arayışı arzuluyor."
"İnsanın fani olduğunu düşündüm. İnsanoğlunun beş para etmez ömrünün faniliğini düşündüm."
Bir üniversite öğrencisinin hoca olarak kabul ettiği bir adamla yolunun kesişmesini ve kesişen bu yolun adım adım geçmiş ve gelecek, birey ve toplum, ahlak ve değerler arasında bir ileri iki geri derken ilerleyişini okuyoruz.
Yazarı üslup olarak garip derecede Proust'a benzettiğimi itiraf etmeliyim fakat daha çok sevdiğim bir gerçek. (Kayıp Zamanın İzinde'ye yeniden başladığım zaman bakalım bu düşüncem değişecek mi göreceğiz, ilk sefer maalesef pek iyi gitmedi.)
İnsanın bir ömür boyunca yaşadıkları ve yaşattıkları arasında bir muhasebe, bir iç döküm, bir hesaplaşma adeta, mensubu olduğumuz toplum ve çevre içerisinde içimizdeki 'ben' ve başkalarının gördüğü 'ben' ile varlığımızın bir uçurumun iki ayrı noktasını ve bu iki ayrı noktada insanlığın aslında ne kadar değişken ve kırılgan bir ivmeye sahip olduğunu görüyoruz.
Soseki'nin diğer eserlerini de kesinlikle okuyacağım, çok sevdim ve etkilendim tavsiye ederim.
