DOKUNMADAN
“ Herkesin bir şeylerden kaçtığı bir zamandaydık. Nihayetinde ben sadece kendimden kaçıyordum…”
Nermin Yıldırım kalemiyle ilk kez tanışıyorum ve son olmayacak bunu da söyleyebilirim. Benim için iki haftalık bir yolculuk oldu ama uzamasından da rahatsız olmadım. Kitap içindeki serüvene dahil olmak güzeldi. Ama bende pek tabi dokunmadan yaşayanlardanmışım, farkındayım. Neyseki Adalet bir yerde bunun farkına varıp bir adım atmış çünkü sona yaklaşıyor olma hissi uyandırmış onu. Benim uyanış pek yakın görünmüyor neyse zaten konu ben değilim. Ama mesaj bana.
Geçmişle yüzleşmek için bir yolculuğa sürüklenen ve bu yolculuk boyunca farklı şeyler yaşayan Adaletin hikayesine ortak oluyoruz. Belki şaşıracağımız bir hikaye olmayabilir ama illa bir yerlere dokunan yanını bulabiliriz. Yolculuk boyunca olayları okurken arada kendi hikayemizde gözümüzün önünden geçmiyor değil.
Çok depresif olmasa da yer yer Ayfer Tunç hissiyatı verdi ve ben bunu sevdim. Sayfalar aktı geçti. Okurken bir şeyleri hatırlayıp hissetmenin verdiği o duyguları yaşamak da güzeldi keyif verdi.