Mirkelam Asel
@MirkelamAsel
Türk Tarihi' nin bugün bile tarafsızlık ile sorgulanmayan, konuşulmayan 1930ve 1940'lı yıllarını en tarafsız okuyacağınız eserlerden biri. Yazarımız babasının da mesleği(milletvekili) ve yaşadığı çevre gereği olaylara yakın ve duyarlı olmuş. Bu kitabı en değerli kılan yanı ise olayların kendisinden çok halka ve dönemin insanlarına etkilerini, dönemdeki algı ve yaşam biçimlerini bir aile ve o ailedeki çocuk üzerinden bizim de yaşayabilmemiz. O çocuğun yaşadığı olaylar ve bu olayların fotoğraflı kanıtları üzerinden anlatılanların zihnimizde canlanması da daha bir harika. Muhakkak okunmasını naçizane tavsiye ederim. O döneme ait hiç bir romandan dönemi ve insanını bu şekilde tanıyamazsınız
Reklam
Zorluk çektiren, sakinlik ve sessizlik isteyen bir kitap Şato. Ancak ülkemizin karmaşık bürokrasisine aşina olacak yaşa gelmiş insanlar için güncel bir roman gibi. Çünkü kafka insan için var olan ama insanın dokunamadığı ve de insana dokunmayan sözümona insan oluşumu yönetimlerden ve getirdiği yaşamı zorlaştıran her şeyden dem vuruyor romanda. Karakterimiz K. , isminden de belli olduğu üzere sade bir vatandaş ve bir meslek erbabı. Ancak hayatının bir evresinde K.'nın yolu bürokrasi ile kesişiyor ve yaşadığı tüm saçmalıklar da okuyucuya mevcut düzene karşı çıkanların ötekileşerek kimsesiz ve çaresiz kalacağını mesajını veriyor. Kitap bitmiyor. Kafka burda bürokrasideki bu yozlaşmanın ve bunun insan hayatima etkilerinin bitmeyeceğini ve kimsenin bu konuda hiçbir şey yapamayacağını anlatmak istiyor gibi. K. ayrıca bürokrasi ile mücadele ederken en çok da kendi gibi vatandaşlara takılıyor. Daha çarka çomak sokmadan- ki bu çomagın daha ilk anda kırılacağı çok belli- yalnızlaşıyor, dışlanıyor ve kendi gibi sade vatandaşlar tarafından öğütülüyor. Her kelimesinin altında insanın doğasına aykırı olan bir senaryoya tüm benliği ile teslim olmuş, evrim geçirmiş olduğunu hissediyorsunuz. Öyleki, kitap adeta bilim kurgu romanı gibi. Keyifli okumalar.
Naçizane düşüncelerime zemin olsun diye benden önce incelemede bulunmuş bir kaç arkadaşımın yorumlarını okudum. Oradan fark ettiğim şu ki; evet, Açlık'ı okumadan evvel Knut Hamsun'un yaşam öyküsüne bir göz atmakta ciddi bir fayda var. Çünki ben öyle yapmış ve çok samimiyet bulmuştum her olayda.
Tüm bunlar bir kenara, kitap yoksulluğu müthiş derece farklı ve gerçekçi, yalnızlıktan ve yokluktan doğan psikolojik yıkımı, yalnızlığın verdiği destekle kaosa sürüklüyor. Tanıdığınız adam birden bambaşka biri oluveriyor sonra birden geri dönüyor. Yokluk onu bir içe bir dışa çeviriyor. Kendinde yaşadığı bu git geller ile kitap her aykırı insanın hayali olduğu gibi bir kaçışla bitiyor. Keyifle okunur. Bayatlamaz. Raf ömrü gayet uzundur. He bir de çocukların ulaşamayacağı yerde muhafaza ediniz. :)
Bazen boş kalmaktan, bazen hayalperestliğin verdiği düşünce koşturmalarından, bazen ondan bundan... Bir şekilde saçma dediğiniz, düşündüğünüz anda yanınızdaki kişye dahi söylemekte çekindiğiniz fikirler olmuştur. Mesela 'bir sabah arabamıza bindiğimizde biz onu degil de o bizi kullansa' gibi. Bu düşünceden utanmak bu düşünceyi kurmaktan daha uzun sürer hatta. Lakin insan Saramago okuyunca, aslında o fikirlerin ,bilakis, değerli olduğuna, bu tarz fikirlerden nice metaforlar ile pek çok düşüncelerin var edeceğine kanaat getiriyor. Insan, doğrusu, artık üzerindeki çecre baskısından gelen yetişkinliği önce çocukça kurmacalardan besliyor. Teşekkürler Saramago :)
"Göz belki de
insan vücudunda ruh barındıran
tek uzuvdur." der Saramago. Kendisine yalnızca "belki" de katılmıyorum belki. Sahip olduklarınızın değerini, onları sizin yapanın ve değerli kılanın geri kalan sahip olmadığınız her şey olduğunu anlamanın en iyi yoludur "körlük" ile kör olmak. "Körlük" hayatımda bir 24 saati gözlerim kapalı olarak yaşamaya karar verdiğim, geçmişte sahip olduğum, şimdide sahip olduğum ve en önemlisi gelecekte sahip olacaklarıma rehber olma noktasında ilham kaynağım. Gözlerimi kapatıp gözlerdeki ruhu hapsetmek, onunla sabretmek, sonunda selamete ermek için.
Reklam