Dün başımdan garip bir Hadise geçti ve bana 10 sene evvelki başka bir takım hadiseleri yeniden yaşattı.
Unutup gittiğimi zannettim bu hatıraların bundan sonra beni hiç bırakmayacağını biliyorum.
Böyle bir adamın nasıl bir adam olduğunu ben de bilmiyordum. Fakat onun göründüğü gibi olmadığına emindim. Evet böyle bir adamın kendisine en yakın insanlardan isteyerek kaçmasına imkan yoktu. Bütün mesele etraftakilerin onu tanımamasıydı ve o da kendini tanıtmak için herhangi bir teşebbüste bulunacak adam değildi.
"Onu bana bağışla! " diye Tanrı'ya dua edemediğim halde çoğunlukla o benimmiş hissine kapılıyorum "Onu bana ver diye!" Tanrıya dua edemiyorum. Çünkü o başkasının. Acılar İçinde düşünceleri dalıyorum, nedenlerini değinecek olsam buradan köye yol olur.
-iyi birine benziyor ama neden kendinden bahsetmiyor
-Bir bildiği vardır belki
-semyon
-ha
Biz herseyimizi veriyoruzda neden hiç kimse bize bir şey vermiyor