fatmanigar
@Mono_no_aware_
Tanrının en büyük hediyesidir, hafıza kaybı. Ve en büyük cezasıdır, intiharı yasaklaması.
Bir tür kavuşmadır hatırlayış, unutuş ise bir tür özgürlük
Reklam
Çevresindeki her şey uykuya ve karanlığa görülmüştü. Karanlığı ve saatin tiktaklarını fark etmeden başını ellerine yaslamış, oturuyordu. Kafası belirsiz bir karmaşanın, biçimsiz düşüncelerin içine dalmıştı. Düşünceler gökyüzündeki bulutlar gibi başıboş ve bağlantısız, hızla deviniyordu. Birini bile yakalayamıyordu. Yüreği durmuştu. Bir süredir yaşamıyordu. Hayata dönmesi, eski düzeni tutturması biraz vakit alacaktı.
Ağlayacak zannettim
Ağlasaydı ben de ağlayacaktım
Ama o gülmeye başladı
Kahkahalarla gülmeye
‘Umutsuzluğunu’ güldü önce,
‘Korkularını’ güldü,
sonra ‘benimle ne yapacağını bilmediğini’ güldü.
Ben de ‘bilmediğimi’ sustum bir süre.
Peşinden de ‘seni seviyorum’ u sustum.
Gözleriyle, ne yapıyoruz biz, diye yazdı gözlerime,
Sıkıca yumdum gözlerimi.
Açtığımda ayaktaydı.
Ben de kalktım.
Konuşmadan yan yana yürüdük.
Yolun sonuna geldiğimizde, “Kahven var mı?” Dedim. Varmış. İçtik. Huzurla baktık ara sıra birbirimize, sıklıkla da bardaklara. Uzun süredir ilk kez canım bu kadar az yanıyordu. Kahve hiç bitmesin isterdim. Ama bitti. Az önce yakaladığım huzura sarılarak usulca doğruldum. Kapıda bir kez daha “Seni seviyorum,” dedim.
O da “Hoşça kal” dedı. Ya da güle güle. En çok o an aşıktım ona. O kadar aşıktım ki giderken be dediğini bile tam olarak duyamadım.
Adın üç kere geçti saçma sapan bir filmde,
yalnız olsam çok ağlardım ama annem bakıyordu,
otoban dolusu gürültüyü sıkıştırıp beynime;
anne dedim, hadi çay koy da içelim..
"Bilinir...
Adem'den beridir
insanlar hep tutamayacakları sözler verir."
Reklam