Şahsına münhasır
@Mstfsrn
Göründüğüm, yansıdığım , yazılarımdan anlaşıldığım.gibiyim. Ne eksik, ne fazla.
01.02.24 [K&M]
Kitabı iki temel bölüme ayırarak incelemek mümkün. İlk bölümde daha çok çocukların iç dünyasına, afacanlıklarına, mahallelerindeki hayata, komşularına odaklanmış hikaye. Bu sayede yazar, onların dünyasına girmemizi sağlıyor ve dönemdeki düşünce yapısını, temel sorunları bu şekilde gözlerimizin önüne seriyor. İkinci bölümde ise Atticus’un siyahı bir adamın avukatı olmasıyla konu biraz daha ırkçılığa dönüyor ve bu bölümde olaylar iyice kızışıyor. Mahkemede geçen bölümler ve kitabın sonuna doğru yaşananlar biz okurları hem üzüyor hem de öfkelendiriyor. Yine de bu, kitaptan kıymetli dersler çıkarmamıza engel olmuyor.
Lee’nin yalın ve akıcı dili sizi kitabın içinde bir karaktermişsiniz gibi hissettiriyor ve elinizden düşürmek istemiyorsunuz. İşlenilen konu ne kadar hassas olsa da hikaye Scout Finch’in yani küçük bir kız çocuğunun ağzından anlatıldığı için okuyucuya daha yumuşak yansıtılmış. Bu sayede aslında şunu da rahatça görebiliyoruz ki ırkçılık ve ayrımcılık gibi kötü davranışlar insana sonradan kazandırılıyor. Zira Scout Finch’in ve diğer çocukların dünyasında bunların hiçbirine yer yok. Konu, karakterler, anlatım kısacası bu kitabın her şeyi sizi ona bağlıyor ve derinden etkiliyor. Eğer bu kitabı okuyacaklar listenizde bulunduruyor ve erteliyorsanız bir an önce başlayın!
“Yalnızca tek bir insan türü varsa, o zaman neden hiç geçinemiyorlar? Hepsi birbirine benziyorsa, niçin özel bir çaba harcayarak birbirlerini aşağılıyorlar.”
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ben de herkes gibi kitabı ilk internet üzerinde okumuştum. Tabi ki düzenlenmiş halini daha da çok sevdim. Yazarın dili gayet başarılı bana göre. Betimlemeler konusunda oldukça başarılı bir yazar. Kitap çok satanlar listesinden bir ara hiç düşmedi. İnternet ortamında en çok okunan kitap oldu hatta. Dört puan vermemin sebebi ise bana göre çok fazla mantık hatası olması. En sevdiğim karakter ise Doğa çünkü Doğa bana göre çok gerçekçi biri bazen soğuk bazen ise nasıl desem çok çocukça idi. Bir de kitabın bir bölümü Hatay’da geçiyor bende Hatayı bilen biriyim.
Eleştireceğim yerler şunlar; ilk başta Ediz’in anneannesinin şivesi yani Hatay şivesi değil asla bana göre mantıklı değildi. Bunu da geçtim, mekanlar hiç mi hiç olmamış. Reyhanlı sınırında polisten kaçıyorlar Asi Nehrine geliyorlar, İskenderun sokaklarında birilerinden kaçıyorlar sonra telefon çalıyor Uygar diyor ki “Ne bileyim abi ben Antakya sokaklarını”. Antakya merkez ilçedir. Hatay sokaklarını dese yine tamam ama Antakya sokakları dediğin yerle İskenderun’un alakası yok. Palladium Alışveriş merkezine gidiyorlar Doğa diyor ki Ediz’e sen git ben eve yürüyerek gelirim. Eve İskenderun’da gidemezsin yürüyerek arada dağ var, aşamazsın o dağı yürüyerek.
Kitabı okurken sürekli bir internet versiyonu ile kitap versiyonunu karşılaştırır haldeydim. Tabiki de kitap versiyonu daha da başarılı. Dilde tekrara çok düşülmüştü. Bazı cümleler anlamsızca uzundu ve sık sık kelime tekrarları görülebiliyordu. Birkaç bölüm boyunca içimden kitaptaki fazla kelimeleri sildiğimden ilk başlarda hızlı ilerleyemedim, hatta uzun süredir hiç olmadığım kadar yavaştım diyebiliriz. Tekrarlar beni rahatsız etti çünkü bir şeyleri vurgulama amaçlı yapılmamışlardı, sadece öylesine oradaydılar ve okurken akıcılığı engelliyorlardı. Bu kitapta en
Aklından Bir Sayı Tut”, son yıllarda okuduğum en iyi polisiye romanlardan biri oldu. John Verdon, sürükleyici bir kurgu, derinlikli karakterler ve ustalıklı bir anlatımla okuyucuları sayfalar boyunca kendine bağlamayı başarıyor. Roman, sadece bir gerilim hikayesi olmanın ötesinde, insan psikolojisi ve ahlak felsefesi gibi önemli temalara da değiniyor.
Eğer gizemli ve sürükleyici bir roman arıyorsanız, “Aklından Bir Sayı Tut”u kesinlikle okumanızı tavsiye ederim. Bu kitap sizi hem eğlendirecek hem de düşündürecek.
